In 2006 gaan Charles Watson en Rebecca Taylor na het uiteenvallen van hun band verder als duo. Zij op percussie, zang en de rest, hij op gitaar en zang. Bekende formule sinds The White Stripes, alleen is Slow Club geen minimale garagerock maar indiefolk op zijn best.

Na een hele reeks van EP’s op Moshi Moshi Records komt het duo nu met haar eerste full-length.

Twaalf nummers, stiekem dertien, over gewone liefde, uitmaken zonder dat ene coole, bruisende drankje dat het allemaal zo stoer en makkelijk maakt, vroeg trouwen en andere kleine, normale zaken. En dat allemaal in harmonieën en met handgeklap.

Yeah, So is een feelgood plaat geworden, het kan niet anders dan dat je een fijn gevoel krijgt bij het beluisteren van het debuut. Muzikaal weet het duo je voortdurend op het puntje van je stoel te houden, met verrassende geluidjes, heerlijke samenzang en verschillende lagen.

Het best valt het te vergelijken met een samenwerking tussen Catpower en Bright Eyes waarbij het perfect klikt tussen Oberst en Marshall.

Gelaagdheid

Naast de muzikale gelaagdheid van het duo, met alle bijkomende verrassingen, hebben ze ook een heel erg plezante pen. Simpele zaken worden in eenvoudige maar scherpe bewoordingen omschreven.

Een voor de hand liggende zin als “It Doesn’t have to be beautiful, only if it is beautiful.” slaat zo precies op het moderne jagen naar de immer perfecte relatie waar zoveel verhoudingen tegenwoordig op klappen.

I Was Unconscious, It Was A Dream is een vreemdsoortig liefdesliedje dat lijkt te gaan over de desillusie van langdurige relatie waar de vlam uit is. De ene maakt de andere verwijten dat zij andere namen in haar slaapt mompelt, en dat hij moet op houden met haar steeds verwijten te maken.

Meest bijzondere aan het nummer is echter de perfecte en verrassende overgang van kleine tokkelpopfolk naar iets dat veel wegheeft van de geluidsmuur bij shoegaze helden My Bloody Valentine.

Minimaal

There Is No Good Way To Say I’m Leaving You heeft inhoudelijk geen uitleg nodig, de titel zegt genoeg. Met minimale middelen wordt het gevoel neergezet, waar prachtzinnen als “It Is Not Hard To Ask Questions, If You’re Only Looking For Answers” over bijna niets worden gezongen.

Met zo weinig zoveel neerzetten is pure kunst. Niet alles is zo briljant, maar echte minpunten zijn niet te vinden.

Soms is het misschien iets te tongue in cheek, maar ondanks de kleine missers is dit een zeer veelbelovend debuut.

7/10