Na een stilte van bijna twee jaar is Reverend and The Makers eindelijk terug met een opvolger van hun sterke debuut The State Of Things.

De band uit Sheffield werd indertijd de spotlights in gelanceerd toen Reverend-voorman John McClure werd genoemd als mentor van Arctic Monkeys’ Alex Turner.

Deze status zwakte McClure af tot een gewone vriendschap, maar de hiermee gemoeide publiciteit legde de band geen windeieren.

Het in 2007 verschenen debuutalbum stond vol scherpe, up-tempo indierock met synthesizer en hier en daar zelfs wat reggae-invloeden. Meest onderscheidende kenmerk van Reverend and The Makers was echter de politieke en maatschappelijke betrokkenheid die McClure in de teksten en tijdens interviews ten toon spreidde.

Stijlbreuk

Opvolger A French Kiss In The Chaos is geen stijlbreuk met hun eerdere werk, maar tapt muzikaal gezien wel uit een aantal andere vaatjes. Openingsnummer en tevens eerste single Silence Is Talking geeft direct aan welke kant dit tweede studio-album opgaat.

Synthesizer en reggae hebben plaatsgemaakt voor bombastische blazers en het geheel heeft een broeierige sfeer die herinneringen oproept aan de hoogtijdagen van de britpop in de jaren '90.

Het tempo van dit album ligt lager dan op de eerste cd. In plaats daarvan klinkt A French Kiss In The Chaos haast psychedelisch, met duidelijke invloeden van bands als The Stone Roses, Primal Scream en Kasabian.

Op andere momenten maakt het bombast plaats voor een meer bescheiden geluid, zoals bij het lichtvoetige Hidden Persuaders, dat dankzij de pingelende belletjes zo op een album van Lily Allen had kunnen staan.

Betrokkenheid

Wat niet veranderd is, is de maatschappelijke betrokkenheid van Reverend & The Makers: thema’s als het broeikaseffect of het gebruik van Prozac passeren de revue.

Maar waar dit op het eerste album gepaard ging met het nodige gevoel voor humor lijkt op de opvolger dit droge cynisme te ontbreken.

A French Kiss In The Chaos biedt muzikaal gezien genoeg spanning door het inslaan van nieuwe wegen. Maar het meer weidse, bombastische geluid kan het gemis aan tempo van het debuut niet helemaal wegnemen.

Nummers als het meeslepende, kolkende The End of het psychedelische Professor Pickles zijn onverminderd sterk, maar Reverend and The Makers had zich van een scherpere kant mogen laten zien.

7/ 10