Moby - Wait For Me

Het verhaal gaat dat Moby bij een lezing van David Lynch was en de ingeving kreeg dat hij ‘back to basics’ moest. Maar zo ‘basic’ als op zijn nieuwe plaat Wait For Me had nou ook weer niet gehoeven.

De kale veganist staat er om bekend niet vies te zijn van verschillende muzikale stijlen.

Ooit begonnen in een punkband, toen radicaal overgestapt naar de vroege techno om vervolgens zijn grootste successen te kennen als knip-en-plak-samplekunstenaar.

Op zijn laatste paar platen is hij de kant van de rustige pop opgeschoven. Op Wait For Me blijft het echter allemaal wel érg rustig.

Mistake

Dat Moby niet kan zingen heeft hij al talloze keren ruiterlijk toegegeven, de vraag rest dus waarom hij het toch blijft doen. Mistake is in essentie geen slecht nummer, maar doet zijn titel door de matige vocalen wel iets te veel eer aan.

Al worden we van de vrouwelijke stemmen die de rest van de zang op de plaat voor hun rekening nemen ook niet bijster vrolijk. Er staan zes verschillende zangeressen in het boekje, maar toch klinken ze uiteindelijk allemaal hetzelfde.

De vocalen zijn zo dik ingepakt in effecten dat iedere emotie er uit is gestreken en de verschillende timbres uiteindelijk allemaal verworden tot eenzelfde gezapige brij.

En dat terwijl Leela James normaal gesproken toch flink wat gevoel en funk in haar zanglijnen weet te leggen en er uit Starr Blackshere gewoonlijk pittige Lady Gaga-achtige glamdance komt.

Achtergrondmuziek

Veel nummers zijn niet genoeg liedje om het niveau van achtergrondmuziek te ontstijgen. Ze missen body en variëteit en gaan als je even niet oplet volledig aan je voorbij. Het gros van de liedjes gaat nergens heen en eindigt net zo bloedeloos als ze begonnen.

Pale Horses verzandt in de eenregelige zanglijn ‘Put me on the train’ en het titelnummer, dat dankzij het pianoriedeltje de luisteraar heel even wakker schudt, mondt uit in matige new age.

Ook Shot in the Back of the Head en Study War beginnen veelbelovend, maar bij beide liedjes ken je na het eerste vers en het refrein het hele nummer al.

Synthesizer

De artiest Moby komt het beste tot zijn recht als hij met samples knutselt, niet achter een synthesizer met zes gastvocalisten tot zijn beschikking.

Zal Play dan toch de geschiedenis in gaan als zijn laatste baanbrekende werk? We zullen inderdaad maar even op Moby wachten tot hij weer met origineler werk aan komt zetten.

4/10

Tip de redactie