Als PJ Harvey ooit samen met Tom Waits een plaat zou opnemen, dan is de kans vrij groot dat daar folk-noir uitkomt zoals Wendy McNeill maakt. Minimalistisch, donker en experimenterend met het traditionele.

A Dreamers Guide To Hardcore Living is alweer de vijfde plaat van de Canadese, die ook hier accordeon en gitaar regelmatig afwisselt. Wie bij accordeon meteen aan Urk moet denken, zit echter verkeerd.

Beter is te denken aan het modernere gebruik van het instrument zoals door Beirut of 16 Horsepower.

Chanson

McNeill neemt traditionele genres, als het chanson, onderhanden en probeert ze in een eigen jasje te duwen. Dit lukt haar aardig wel, waardoor de plaat tussen folk, pop en het Franse chanson zweeft.

Zo heb je bij Stop haast het idee dat je in de metro van Parijs rondhuppelt, terwijl meteen daarna in Building A Castle je de indruk krijgt dat ze de zus van Ane Brun is.

Soms klinkt ze erg lief, maar altijd met een donkere ondertoon. Dit zijn geen vrolijke deuntjes, maar verhalen van eenzaamheid en melancholie.

Veel van de nummers worden dan ook verteld, in plaats van gezongen, op een haast Cohen-esque wijze. Alleen dan met een mooie zangstem.

Eentonig

Toch is die stem het mindere op deze langspeler. Ergens tussen PJ Harvey’s verwrongen stem en de uithalen van Tori Amos, klinkt Wendy McNeill eigenlijk alle twaalf de nummers hetzelfde. Dat maakt een anderzijds best spannende plaat, met al zijn gelaagdheid en loops, eentonig.

Daarmee blijft de plaat op de achtergrond, daar waar de teksten eigenlijk de voorgrond verdienen. De inmiddels in Zweden woonachtige singer-songwriter heeft namelijk de nodige spitsvondige stukjes tekst. Die blijven nu alleen teveel op de achtergrond.

Bruin café

Hierdoor is A Dreamers Guide To Hardcore Living een mooie plaat geworden voor op de achtergrond in een bruin café waar de gemiddelde bezoeker komt om bij te kletsen boven een donker bier in een goed in de handliggende kelk.

Buiten Stop, Lutetia en Ask Me No Questions zijn er geen nummers die er uit springen, maar geeft het geheel wel precies die sfeer die je nodig hebt om goed bij te kletsen. Dat zouden Waits en Harvey beter doen.

6/10