Met Communion komt het Zweedse The Soundtrack Of Our Lives gegarandeerd in een tweetal eindlijstjes van het jaar 2009.

Met 24 nummers in 93 minuten wordt het de langste plaat van 2009, en met deze hoes is het een aardige kanshebber voor meest verwarrende cover van dit jaar.

Het grijzende stel op de voorkant doet eerder denken aan brochure van een kuuroord voor vroeg gepensioneerden, dan aan de dubbellaar van een Scandinavische Britpopband.

Toch laveert het Zweedse vijftal anderhalf uur lang tussen Oasis, The Moody Blues en Manic Street Preachers met een geluid dat Britser klinkt dan menig Engels bandje.

Rolling Stones

Door de gehele plaat heen zijn invloeden van de jaren zestig te horen, zonder daarbij te klinken als een kopie van The Beatles, Rolling Stones of ander tamboerijnrammelendbandje met halflange haren dat dit tijdperk menig tienerhart sneller deed kloppen. Maar ook zonder te verjongen.

Leukst zijn de momenten waar Ebbot Lundberg en kornuiten in de psychelische klanken van Pink Floyd in de beginjaren duiken.

Pictures Of Youth is zo’n afwisselend en gelaagd nummer waar steeds iets nieuws in te horen is. Die gelaagdheid komt over de gehele plaat terug, waardoor het interessant blijft om te luisteren.

Lang

Toch is het een erg lange zit, vooral omdat de twee cd’s geen echte hoogtepunten kennen. De Nick Drake cover Fly is goed gedaan, Everything Beautiful Must Die is een mooi breekpunt naar de tweede cd, misschien zelfs een kleine hit, en The Passover is verrassende maar  passende afsluiter, maar niets schiet er echt bovenuit.

Omdat de plaat ook geen zwakke momenten kent, is het geen slechte plaat. Maar met zijn 24 nummers wel lang. Gelukkig weet The Soundtrack Of Our Lives er genoeg afwisseling in te houden om niet te gaan vervelen.

Maar of ze hier mee net als in 2003 een Grammy nominatie in de wacht slepen is de maar de vraag. Hoewel gedegen, is de plaat daar niet spannend genoeg voor.

6/10