Mos Def is voor Hiphop wat kleinkunst is voor theater: een inspirerende artiest die buiten de grenzen van de gevestigde verwachtingen durft te treden. The Ecstatic is een goed hiphopalbum vol verassingen.

Op het nummer Auditorium is het unieke geluid van The Ecstatic goed te horen. De beat bestaat uit een psychedelische symfonie die is geremasterd met een krassig plaateffect.

Zacht op de achtergrond een staccato pianopartij die blijft herhalen en een een bescheiden hiphopbeat. Halverwege het nummer lijkt een interlude te worden ingezet, maar plotsklaps gaat de beat door en krijgt Slick Rick een paar regels gegund.

Pophiphopper

De muziek op The Ecstatic heeft dus een hoog originaliteitsgehalte, en is voor de pophiphopper misschien niet meteen te plaatsen in een hokje. Dat geldt ook voor de raps.

Mos Def houdt zich niet aan de strakke rijmschema’s maar kiest bijna uitsluitend een vrije vorm van rap die zowel qua flow als qua toon afwijkt van artiesten als Eminem. Toch is in ieder nummer een fijne balans te vinden tussen de muziek en de raps.

Veelzijdig

Bovendien ontpopt Mos Def zich tot een veelzijdig artiest. Zo is in het nummer No Way Nada Mas te horen hoe Mos Def in het Spaans rapt, en vangt Pistola aan met een niet onverdienstelijke kleine zangpartij van de rapper.

The Ecstatic is daarmee een inspirerend album voor iedereen die hiphop een stapje verder wil brengen. Het album is extreem divers in klank, en laat zien hoe veel Mos Def in huis heeft.

Het enige nadeel is dat het album zó divers is, dat daardoor de samenhang minder duidelijk is. Toch groeit het album langzaam op de huid en heeft het zijn geheel eigen sfeer.

7/10