Spencer Krug is een bezig mannetje. Actief in Swan Lake, Wolf Parade en Sunset Rubdown gaat er geen jaar voorbij of er ligt een nieuwe plaat met werk van zijn hand in de winkels.Sterker nog, dit is de tweede cd in het afgelopen half jaar. En dat alles met dezelfde rauwe dramatiek.

Met Dragonslayer zit Sunset Rubdown aan de vierde langspeler sinds het debuut in 2005, en lijkt een doorbraak te komen. Opener Silver Moons legt de standaard voor de plaat meteen erg hoog.

Theatrale indiepop, waarbij grootsheid en bombast niet gevreesd worden, noch enige vorm van complexe compositie. Complex zonder gezocht of moeilijk te klinken.

Pixies

Krug bezit het vermogen om te verrassen en totaal logisch te klinken op hetzelfde moment. Vreemd vallende breaks, gekke koortjes, geen refrein waar toch echt opgebouwd werd naar een refrein. Je voelt het, je hoort het, maar nergens stoort het. Een Pixiesstijl van opbouw en verbazende riedeltjes.

Daarnaast is de Canadees een begenadigd tekstschrijver. Pareltjes als “If I Found You In This City/And Called It Paradise/I’d Say I Love You But I Hate This City”, waar en passant The Handsom Furs wordt aangehaald, vind je door de hele plaat.

Of “My heart is a kingdom / Where the king is a heart / My heart is king. / The king of… hearts” in Black Swan, waarbij de laatste hearts qua uitspraak wel erg dicht ligt bij hurts. Liefde teruggebracht tot een gecalculeerd kaartspel.

Compromisloos

Wat opvalt bij Dragonslayer is dat deze toegankelijker en verfijnder klinkt dan zijn voorganger, Random Spirit Lover. Dat was weliswaar verrassendere en experimentelere plaat, maar hier gaat Sunset Rubdown hogere ogen meegooien.

Een aantal catchy lijntjes kleven zich vast in je hoofd, en kunnen direct makkelijk meegezongen worden. En toch is het geen compromis geworden.

Bowie

Daarvoor is Krug’s stem teveel een haat of liefde stem en de muziek te eigenzinnig. Een stem die vals en zuiver tegelijker tijd lijkt te kunnen zingen. Sunset Rubdown is groots als een kreundende David Bowie in zijn topdagen met alle bombast en opsmuk.

Indie in topvorm over liefde, verlies en haat zonder ergens met deze cliché-onderwerpen cliché te klinken. Zelfs in de tien minuten durende afsluiter op sublieme wijze blijft boeien. Iedereen die dit jaar The Maccabees of The Veils heeft gekocht, in zijn algemeen van bombastische alternatieve pop houdt moet deze plaat kopen.

8/10

Sunset Rubdown is op 2 september te zien in Vera in Groningen en op 8 september in Paradiso, Amsterdam.