Drummers staan niet vaak op de voorgrond, zelfs op de bandfoto staat de drummer vaak nog een beetje verscholen achter de rest van de muzikanten. De meeste drummers vinden dat ook wel oké. Zo niet Rob Klerkx.

Als drummer van Paulusma, Moke en andere bands, zet hij nu zelf de stap naar voren – de spotlight in – als liedjesschrijver.

Na de goed ontvangen EP New Roads in 2006 is Unleash de eerste full-length. Twaalf zelf geschreven nummers, waar de multi-instrumentalist Klerkx zich laat bijstaan door The Secret (met o.a. Jelle Paulusma). Het resultaat is een poprockplaat met een psychedelisch randje en wat countrylickjes.

Gelaagd

Duidelijk is dat er de nodige tijd in deze schijf is gestopt: productioneel en qua arrangementen klopt alles. Toetsen zetten op precies het juiste moment in, de breuk valt precies goed en dat ene verrassende gitaarriedeltje komt verrassend genoeg precies op het juiste moment. Veel van de nummers zijn zo gelaagd, dat er in het geluid voortdurend wat te beleven is.

Op het eerste gezicht een spannende plaat dus. Maar toch ontbreekt er iets. Is het namelijk zo dat er op de plaat voortdurend wat gebeurt, bij de luisteraar gebeurt er niets.

Hoewel we te maken hebben met mooie ambachtelijke liedjes, die knap in elkaar zijn gezet weet Klerkx door de heel plaat niet te raken. Dit zit hem met name in de vocalen, die weliswaar mooi zijn, maar karakter ontberen. En dat is juist wat vergelijkbare bands als Daryl-Ann of The Prodigal Sons dat beetje extra gaf.

Knip- en plakwerk

Toch zijn er wel wat nummers waar het totaal wel werkt. Zo zou New Roads het goed doen als single, ware het niet dat hij twee minuten te lang is. Met wat knip- en plakwerk aan het einde is hier echter een behoorlijke radio-edit van te maken.

Of Seasons en Home, waar de tweede stem in de achtergrond die van Klerkx net dat kleine stukje omhoog duwt.

Toch overheerst, zelfs naar meerdere luisterbeurten, de vraag wat er op Unleash nu precies vrijgelaten moet worden. Tegenover de betere nummers staan meer nummers die het net niet doen. Geen rilling.

Hij wordt wel beter, het is dan ook geen plaat die je op de eerste luisterbeurt moet afschrijven. Maar het is wel zo dat alleen goede wijn met de tijd rijpt.

6/10