In 1992 brak The Lemonheads wereldwijd door met de cover Mrs. Robinson van het album It’s A Shame About Ray. Bij oprichting begonnen als punkrockband, was dit een behoorlijke omdraai naar indierock.

Na een paar aardige albums besloot voorman Evan Dando in 1997 The Lemonheads in de koelkast te zetten, waar de band tot 2005 bleef.

Varshons, de tweede plaat sinds de wedergeboorte, is een selectie van verrassend gekozen covers geworden. Van de country van Gram Parsons, wave helden Wire, poepplaspunk-koning G.G. Allin tot Linda Perry (die Beautiful voor Christina Aguilera schreef) komen in indie of alternative country versie aan ons voorbij.

Kate Moss

Enige uitzondering op dat akoestische geluid is het electronummer Dirty Robot waarop Kate Moss de vocalen op haar neemt. Dat nummer valt dan ook behoorlijk uit de toon met de rest van de plaat.

Dat Evan Dando terugkomt met een coveralbum, is niet bepaald verrassend te noemen. Ondanks dat hij zelf in het verleden bewezen heeft pracht nummers te kunnen schrijven, blijft de doorbraak te danken aan de vertolking.

En dat Dando goed kan vertolken blijkt ook wel uit deze plaat. Een aantal nummers komt namelijk erg goed uit de verf.

G.G. Allin

Zo is Layin’ Up With Linda een The Lemonheads-liedje geworden zoals we ook kennen van het doorbraakalbum. Dat G.G. Allin hier ooit het podium bij onderplaste, valt nergens meer terug te horen.

Ook Waiting Around To Die van Townes van Zandt is een succesverhaal, hoewel hier duidelijk dichterbij het origineel wordt gebleven. Maar het past helemaal in het pallet van Dando.

Cohen

Minder is dat te zeggen voor Hey, That's No Way To Say Goodbye. Hier wordt te weinig aan Leonard Cohen toegevoegd, waardoor het bijna een kampvuurversie wordt. Bijna omdat Dando’s stem net dat beetje extras heeft dat de gemiddelde kampvuurgitarist niet heeft.

Maar niet genoeg om Cohen te toppen. Eigenlijk is het enige vermakelijke de verrassende tweede stem van Liv Tyler, die haar schoonheid niet van haar vader heeft maar stem misschien wel.

Talent

Als dan wordt afgesloten met een akoestische versie van Beautiful overheerst toch een beetje die kampvuursfeer. En dat is jammer, want Dando heeft de stem en het talent te vertolken.

Met veel nummers op deze plaat bewijst hij dat, maar elf is misschien net te hoog gegrepen voor een echt boeiende plaat.

6/10