Stel je een jongen voor die houdt van het buitenleven. Hij sampelt de meest ondergewaardeerde geluiden die hij gebruikt in zijn folkatronic. Een creatie die idyllisch en zonnig klinkt, maar ook diep digitaal.

De jongen die je dan voor je hebt, dat is Bibio.

Het geluid van Stephen Wilkinson is een bijzondere mix. Folk van Drake met Boards Of Canada-achtige ruimtelijke ambient waar onverwachte breaks doorheen komen als van Aphex Twin.

Daar tussen zijn op natuurlijke maar verrassende wijze natuursamples verweven, die op de meest onverwachte momenten op komen zetten.

Eclectisch

Dit alles lofi opgenomen wat het een alles bepalend vintage sound meegeeft. Het resultaat is intens warm, ondanks de zware bewerkingen die de creatie heeft doorstaan. Het is al een sepia ansichtkaart van een oude vergeten carillon in het park waarvan je de muziek door alle verfrommeling en scheuren heen nog hoort.

Na een triologie over opwindspeelgoed is deze nieuwe plaat de tweede dit jaar, en de eerste voor Warp. Elk nummer komt met zijn eigen sfeer, waaruit een eclectische muzikale interesse blijkt. De langspeler biedt iets voor bijna alle smaken.

De titeltrack werpt je in een psychedelische wereld met tropische beats en flapperende vogels. Dan is er hiphop, funk of drone. Maar altijd met een uitmuntend gevoel voor melodie.

Tweedeling

Het akoestische gedeelte van Ambivalence Avenue is op te delen in tweeën. De luie zondagmiddag atmosfeer in Lover’s Carvings en Haikuesque (When She Laughs) en de treurigere, meer psychedelische nummers als Abrasion.

Daarnaast zijn er ook nog de elektronische instrumentale stukken die ook niet teleurstellen. Het dikgelaagde Dwrcan, een kaleidoscopisch nummer, heeft een apocalyptische Aphex Twin spin. Net als Sugarette, dat een zwaar vervormd disconummer lijkt. S’vive is verwrongen met vreemde watersamples.

Briljant

Wilkinson is geen briljant zanger, je zou haast denken dat hij de elektronica gebruikt om dat te verbergen. Maar dat is onzin. Hij gebruikt zijn stem alleen maar als nog een middel om emoties op te roepen.

Hij probeert niet perfect te zingen, maar wel de melancholie in zijn muziek extra bij te zetten. Het zijn liedjes van miljoenen stukjes die als eenheid beleefd moeten worden, zonder daarin te graven.

Ambivalence Avenue is de perfecte soundtrack voor een wandeling in het bos. Intrigerend en geruststellend, deze plaat is bijna perfect in balans. Warp moet vast ergens giechelen.

7/10