Het meest sexy koppel van België is terug. Van electrofeestje naar electrofeestje huppend hebben ze album nummer zes bereikt, en vrij weinig is er veranderd. Nog steeds synthpop, nog steeds electroclash en nog steeds Franstalige vocalen.

Danny Mommens en Els Pynoo hebben in de laatste tien jaar zich een positie als royalty van de sexy electroclash bevochten met toenemend succesvolle albums, zoals Nuit Blanche, en erg handige flirten met de media. Ze zijn iconen geworden, speelden op modeshows, hun concerten zijn happenings waarbij Pynoo vaak schaars gekleed gaat.

Door sommigen vergeleken met het duo Gainsbourg/Birkin in een dans-saus, al is die vergelijking misschien wat te ver gezocht. Vive La Fête is gewoon goed in wat ze doet; een puur, plastic electrogeluid mixen met rockgitaren en baslijntjes, wat humor en aanstekelijke loopjes. Niets meer dan de wil om een goede tijd te hebben.

Helaas biedt Disque D’Or geen kist aan goud. Hier is het doel nog altijd hetzelfde, maar ook de middelen. De beats, de synthesizers, de riffjes en de speelse en plagende zanglijnen werken goed als ze nog nooit hebt gehoord, of als je een hip feest wil geven.

Moroder, Human Leaugue en zelfs The Bloodhound Gang hebben dit geluid al jaren terug neergezet. Deze keer is er weinig variatie, met de ballad Mira en het lichtelijk Arabische Je Ne Pourrais Pas als uitzonderingen.

De meest overtuigend blijven de hyperpop nummers; Amour Physique, het rockachtige Ce Que Tu Penses De Moi en in het bijzonder Baiser Canon, met de typische Vive La Fête hook. Het heeft een spaarzame drum en bas basis met perfecte popmelodie aangezet met wat piano en trompet highlights, zoals je het ook kent van hun Touche Pas.

In twee liedjes wordt er volledig onderuit gegaan. Everybody Hates Me, dat op vervelende wijze herinnert aan Ebeneezer Goode van The Shamen en waaruit blijkt dat hun enige oplossing op de opgeroepen haat stoned worden is. De andere, Elle N’Écoute Pas, is een 40 minuten durende leegte, met voornamelijk stilte. Nee, ze zijn geen John Cage of Frank Zappa.

Deze plaats is teveel van hetzelfde met te weinig inhoud. Vive La Fête lijkt niet in staat of onwillig om af te wijken van hun comfortabele standaardformule. Het resultaat is dat ze ondertussen als een kopie van zichzelf klinken. En dan zijn er vele platen die je harder kunnen laten dansen om je hoofd te verliezen dan Disque D’Or. Gaap.

Vive La Fête is 25 juni live te zien in Luxor in Arnhem en 27 juni op het Artquake Festival in Hoofddorp.