Kasabian - The West Rider Pauper Lunatic Asylum

De hoes van de nieuwe Kasabian verraadt de inhoud al. Vier mannen met lang haar, verkleedt als Franse Revolutionairen. Een coverfoto die in alles de sfeer van psychedelica uit de jaren ’70 ademt.

Weinig verrassend mag het dan ook heten dat het viertal een moderne retrorock plaat heeft gemaakt.

Net als landgenoten Primal Scream en The Stone Roses neemt Kasabian invloeden uit de psychedelische rock en de vroegere hardrock om die vervolgens met moderne electro bleeps en blops te mixen. Het resultaat is een ouderwets klinkende plaat met een zeer nieuwe aandoende productie.

Bij The West Rider Pauper Lunatic Asylum komt dit neer op een paar verrassende nummers, en een paar die wel heel duidelijk citeren in het verleden. Zo begint Fast Fuse met een wel heel erg aan Hendrix refererend gitaarintro.

Ook de opener Underdog knaagt: welk nummer van The Charlatans is dit ook al weer? Dit zijn geen slechte nummers, maar net zoals bij Oasis ligt de annotatie naar het verleden er wel heel erg dik boven op.

Verrassender zijn dan Take Aim en Vlad The Impaler. De eerste vanwege de logische maar toch verrassende indiaanse ritmes, waarbij alleen nog een sitar ontbreekt. De laatste is een beetje een vreemde eend in de bijt, dankzij de harde electrobeat lijkt het of Kasabian hier wordt geremixt door The Prodigy.

En daarmee is het met de verrassingen eigenlijk wel gedaan. Leuk is misschien nog het Blur-achtige basloopje onder Fire, maar bij de meeste nummers heb je het gevoel dat je alles al eens eerder hebt gehoord. Niet dat The West Rider Pauper Lunatic Asylum een slechte plaat is, er staan zelfs potentiële hits op.

Als je van Primal Scream, Oasis, The Stone Roses en vergelijkbare bands houdt, dan past Kasabian daar mooi tussen. Verwacht alleen geen grote verrassingen van deze plaat, niets nieuws, hooguit iets oud goed opgeschoond.

De band uit Leicester slaagt er niet in om de citaten die zij neemt uit de muziekgeschiedeniss om te zetten in een echt nieuw geluid, zoals bijvoorbeeld Motorpsycho dat keer op keer wel doet. Het verleden ligt er te dik boven op, terwijl het smoelwerk van Kasabian te weinig zichtbaar blijft. Dit is Retro met een grote R, herkenbaar, toegankelijk, hitgevoelig, maar niets nieuws onder de zon. De hit van 2009.

Tip de redactie