Nederlands beste rammelpunkband bestaat twintig jaar. Tijd voor een feestje zou je zeggen. 20 Years: Ode & Tribute is dat feestje. Een dubbelaar met op de eerste cd covers door Heideroosjes en op de tweede cd uitvoeringen van het beste van, door anderen.

Voor de mensen die daar nog aan mochten twijfelen na twintig jaren van Nederpunk, dit is een muzikaal sterk en knap schrijvend kwartet. Politiek venijn met humor in simpel klinkende nummers knallen, is nog niet zo simpel als het klinkt.

Ode, de eerste cd, bevat een aantal covers en bewerkingen van helden. Opvallend daar tussen is De Wereld Draait Door, een bewerking van We Didn’t Start The Fire van Billy Joel. Alle veranderingen sinds 1989 komen snel voorbij, en dat klinkt een stuk beter dan de drammerige, zichzelf-interviewer Matthijs van Nieuwkerk.

Door al de covers heen hoor je dat bekende Heideroosjes geluid. Of ze nu Rock This Town van The Stray Cats of Ring Of Fire van June Carter en Merle Kilgore spelen, je hebt de indruk dat het allemaal gewoon in Limburg is ontstaan. Voor de lachers is de bonustrack, Medlica, de slagroom op taart één. In een kleine zes minuten worden de hits van Metallica in een medley geduwd.

Daarmee is het tijd voor de tweede verjaardagscake. Peter Pan Speedrock trapt af met I’m Not Deaf, ... waarmee de lat meteen hoog is gelegd. Een breed arsenaal aan artiesten geeft hun bewerking van de ‘hits’. Gorki, Epica, Jacqueline Govaert, Nailpin, allemaal bewijzen ze eer aan dat punkbandje uit Limburg. Zo bewijst Bløf met Dan Breekt De Hel Los dat ze kunnen rocken, waarna Di-Rect daar met I Can’t Change The World nog eens dunnetjes overheen gaat.

Wat met de tweede cd nog maar eens benadrukt wordt, is dat Heideroosjes niet zomaar een bandje met harde gitaren is. De nummers blijven namelijk in totaal andere jas goed overeind, zelfs zonder jas werken ze wonderwel. Zo wordt Time Is Ticking Away in de kale pianoversie van Govaert of de countryversie door Rowwen Hèze geen seconde minder.

En dat geldt voor alle zestien covers. Het genre verandert, maar de kracht blijft. Dat alleen is het grootste compliment dat je als band kunt krijgen, vertalingen die zo goed werken. Maar de echte kers op de taart moet wel Ze Smelten De Paashaas door Urbanus zijn. Zelfs al was de rest ronduit slecht geweest.