Zon, strand, skaten, lusteloosheid en noiseliefde, et voila: het recept voor een hyperactieve surfpunk plaat is geserveerd. Wavvves is een hymne in aanbidding van de distortion en de uitbarsting van een loner in zijn slaapkamer.

Wavves is de jonge Nathan Williams uit San Diego en Wavvves zijn tweede langspeler in 4 maanden na een serie van 7” op verschillende labels en het debuut Wavves. Bekend van zijn blogs over hiphop begon hij zijn eigen materiaal te schrijven, waarmee hij meteen underground aandacht kreeg. Zelfs Creation-baas Alan McGee heeft hem getipt als het succes voor 2009.

Met wederom een skater op de hoes en een obsessie met goths, wiet en demonen is deze plaat iets meer opgepoetst en iets minder freaky dan de voorganger. Toch ruikt hij nog naar Teen Spirit: nummers over dronken high worden, surfen, kampvuur, kleine dingen uit het dagelijks leven van miljoenen andere jongeren.

De beste omschrijving voor de snelle nummers is lofi garagepunk met een massieve dosis aan noise en atonale vervorming. Bij de eerste luisterbeurt is het alsof je in een solide muur van lawaai loopt, waarin je slechts na een tijdje enige vorm van melodie ontdekt.

En die melodieën zijn poppy, onbezorgd en vaak psychedelisch. The Wipers, The Ramones en The Beach Boys komen samen met Sonic Youth met wat The Vaselines strooisel er over en een toefje electronica (de opener Rainbow Everywhere) of experimentele noise (Killr Punx, Scary Demons).

De beste liedjes zijn de powerpop nummers Beach Demon en To The Dregs, de stonermantra Weed Demon en het desolate jeugdanthem So Bored, dat zich zo door je trommelvlies heen boort. Ook sterk zijn het geflipte en scherpe Goth Girls en No Hope Kids, hopeloos en toch catchy in al zijn harde directheid.

Wavves rechtvaardigt wellicht niet alle geruchten, maar dit is zeker geen voor de hand liggend, direct of gezond album. Hij is uitbundig, apathisch en stoned op hetzelfde moment. Oorverdovend, als een zonnesteek op het midden van de dag. Maak plaats, hier komt de nieuwe noise.