De midlifecrisis van Eminem wordt treffend verwoord op zijn nieuwe album, Relapse. Leuk voor diegenen die nog nooit een Eminem-album hebben gehoord, maar voor de kenner erg voorspelbaar.

Want Relapse volgt het patroon van alle Eminem-albums, en wekt daardoor de indruk dat Eminem nu volledig geconceptualiseerd is. Het album opent traditioneel met een dialoog tussen Eminem en een onbekende derde. Uit het gesprek blijkt dat Eminem bijna klaar is met rehabiliteren, en terug de maatschappij in moet. De stem verandert langzaam in een demonische stem die hem nieuwe drugs aanbiedt.

Het verhaal van Relapse is dus het verhaal van een herstellende drugsverslaafde. Op de Eminem kenmerkende wijze legt hij gedetailleerd, vermakelijk en extreem ritmisch uit welke nare situaties je daarbij meemaakt. De schuldvraag wordt in Mom neergelegd bij, inderdaad, de moeder van Eminem, die overigens op ieder album de volle laag krijgt. Humoristisch rapt Marshall Matters The Third over zijn moeder die drugs in zijn eten verwerkt.

Ook is geen Eminem-album compleet zonder dat commerciële sterren afgefakkeld worden. Dus moeten onder meer Amy Winehouse en Jessica Elba het ontgelden. Verder kunnen we Paul weer op het antwoordapparaat horen praten over hoe idioot het album is, en is de op een eerder album neergeschoten Steve Berman extreem boos op Eminem. Allemaal erg grappig de eerste keer, maar de derde keer een herhaling van zetten.

Los van dit patroon is Relapse een behoorlijk goed album. Met messcherpe, ritmische teksten verhaalt Eminem erg knap over zijn herstelperiode. Ook de beats van Dr. Dre klinken als altijd extreem verzorgd. Daarbij is Relapse weliswaar commercieel in het concept, maar niet in de klank.

Dat zorgt ervoor dat Relapse zeker het luisteren waard is voor ‘nieuwe’ mensen, maar voor de kenners van eerdere albums weinig nieuws te bieden heeft anders dan een ander probleem in een andere woorden in hetzelfde soort nummer op hetzelfde soort album gepresenteerd.