Wat doe je als je in 2000 de plaat van het jaar maakt, maar niemand dat opvalt? Dan maak je die in 2003 nog een keer. Als die dan nog niet de aandacht krijgt die de plaat verdient, dan doe je dat in 2006 nog eens over. Maar wat te doen als ook die niet in stapels de winkels uitvliegt?

Dan kom je in 2009 met Mama, I’m Swollen. Na drie briljante, genre bepalende platen de zesde langspeler. Wederom een plaat van formaat, hoewel rustiger dan de voorgaande albums.

Op Mama, I’m Swollen lijkt het of Tim Kasher voor een middenweg tussen Cursive en zijn andere band, The Good Life, heeft gekozen. Dat zal met name voor de liefhebbers van het explosieve, met frustratie geladen gedeelte van Cursive even slikken zijn. Kasher schreeuwt ingehouden en krijst nergens. De angst en boosheid die toch ook hier weer een grote rol spelen, blijven meer onder de oppervlakte borrelen.

Natuurlijk is het emokwartet nog altijd bombastisch, maar er wordt meer in het subtiele gewerkt. En zo ook in de thematiek. Draaide Happy Hollow om de bekrompenheid van de christelijke dorpsgemeenschap in Amerika, van de Evangelie tot de Highschool drop-out die het leger in moest en Domestica om huiselijk geweld, Mama, I’m Swollen gaat over de onwil op te groeien, mee te gaan.

Net als bij de grote maatschappelijke problemen toont Kasher zich op het micro niveau een goede observant en tekstschrijver. Hypotheek, kind op komst en de wil te ontsnappen, maar ook de realiteit dat vluchten te laat is. Peter Pan Syndroom, de angst die komt met verantwoordelijkheid en om moeder los te laten. 

“Mama, ik ben bang!” laat Kasher zijn personages door de gehele plaat zeggen. Hier en daar lijkt het of Kasher zijn eigen demonen aan het verjagen is, zijn eigen zonden wil afwassen:“The darkness of mankind stirs in us all”, dus ook in Tim Kasher.

Bij meerdere draaibeurten wordt Mama, I’m Swollen een steeds betere plaat. Zeker met hoofdtelefoon vallen al de subtiliteiten in de mix en productie op. Eigenlijk bevat deze plaat alle elementen die in de voorgaande jaren in Cursive zijn geïntroduceerd.

Riet- en koperblazers, violen, orgel en andere toetsen in combinatie met een zeer eigen emocore georiënteerd geluid rond een goed verhaal. Als altijd getormenteerd. En daarmee hebben ze opnieuw een mooie plaat afgeleverd. Alleen geen plaat van het jaar.