Fans hebben ruim tweeënhalf jaar moeten wachten, maar nu is er dan eindelijk een opvolger voor het bejubelde Close To Paradise van de Canadese singer-songwriter Patrick Watson.

Last van hokjesgeest? Lees dan niet verder. Wooden Arms, het nieuwe album van Patrick Watson, valt namelijk niet in een genre in te delen. De Canadese singer-songwriter demonstreerde eerder al niet bang te zijn om popmuziek met klassieke invloeden te combineren, en doet daar op deze nieuwe plaat nog een schepje bovenop.

Het instrumentarium is uitgebreid met een arsenaal aan huis-, tuin- en keukengerei, en wie aandachtig luistert hoort invloeden van muziek uit alle tijden en werelddelen. Dat laatste is niet verwonderlijk, want Patrick Watson en band zijn de afgelopen twee jaar onafgebroken op wereldtournee geweest.

In het dromerige Fireweed, dat in IJsland is opgenomen, vinden die wereldse ervaringen hun weerklank in de stilte en eenzaamheid. In de onrustige pianopartijen van Beijing is juist het tegenovergestelde te horen: de rusteloosheid, gejaagdheid maar ook de verwondering van een leven onderweg.

“It was the sound of the city that speaks to me, that sang me a song”, zingt Watson in dat nummer. En zo klinkt het ook: als de geluiden van een onbekende stad, opgevangen in een hotelkamer en trefzeker op muziek gezet.

Wooden Arms is niet zo toegankelijk als zijn voorganger, maar bevat toch ook enkele juweeltjes in de lijn van nummers als Man Under The Sea en The Great Escape. Man Like You twinkelt de speakers uit, met de herkenbare hoge stem en ijle melodieën zoals we die van Watson gewend zijn.

Naar een nummer als Big Bird In A Small Cage kun je eindeloos luisteren en steeds weer iets nieuws ontdekken. Zangerige koortjes, rake teksten en de breekbare stem van gastzangeres Katie Moore zorgen voor een haast magische sfeer.

Het heeft bijna drie jaar geduurd, maar na het luisteren van Wooden Arms kun je niet anders dan concluderen dat het album het wachten waard was. De plaat is een muzikaal kunstwerk geworden, zwaar van de strijkpartijen en vederlicht van de zachte tokkeltjes en tingeltjes. Kwetsbaar, maar ijzersterk.

Patrick Watson speelt 26 mei 2009 in de Melkweg in Amsterdam