Als de naam Jon Hopkins ergens vaag een belletje doet rinkelen, dan is dat waarschijnlijk niet vanwege de twee voorgaande platen. Eerder omdat zijn naam ook in de hoesjes van Massive Attack, Brian Eno en Coldplay staat.

Zo werkte hij als co-producent mee aan Viva La Vida en droeg zijn steentje bij aan de laatste Brian Eno. Dit alles terwijl hij werkte aan Insides.

Een plaat die een duidelijke klassieke scholing laat horen in opbouw en uitvoering van de nummers. Electro, ambient, sterk gedragen door piano en andere klassieke instrumenten. Zo opent de cd met enkel strijkers in The Wider Sun en sluit met piano in Autumn Hill. Klein worden daar dan geluidstexturen omheen gebouwd.

Tussen deze twee nummers in schuwt Jon Hopkins het kleine noch het grote. De tien nummers brengen een afwisselende mix aan pompende dance, electro of kabbelende ambient. Zo valt een nummer als The Low Places goed te vergelijken met het sfeervolle werk van Murcof. Electro die niet meteen is bedoeld om op de dansen, maar je ondanks de tegendraadsheid wel in beweging zet.

Opvallend is Light Through The Veins. Deze eerste single van Insides is een negen minuten durend epos dat zeven minuten lang opbouwt rondom een minimalistisch loopje, om dan met een verrassend poppie pianostuk aan te komen. Naar het schijnt het nummer dat tot samenwerking met Coldplay leidde. En dat is terug te horen op Viva La Vida.

Met Insides heeft Jon Hopkins een plaat afgeleverd die overal bij te beluisteren is; als achtergrond bij het werk, in de auto of met de koptelefoon op in de sofa. Jammer is dat weinig nummers, hoewel ze allemaal even mooi, verrassend en soms zelfs betoverd zijn, echt blijven hangen. Hierdoor blijf je Insides echter wel steeds opnieuw luisteren.