Na één album onder haar eigen naam te hebben uitgebracht debuteert Merrill Beth Nisker in 2000 onder de naam Peaches met het album Teaches Of Peaches.

Het hiervan afkomstige nummer Fuck The Pain Away wordt door de gebroeders Dewaele opgenomen op hun mixalbum As Heard On Radio Soulwax Pt. 2 en hierdoor krijgt Peaches al snel vrij veel bekendheid.

Met I Feel Cream is Nisker alweer toe aan haar vierde Peaches-album en ze heeft besloten om deze keer voor een wat meer poppy geluid te gaan.

Ze wordt hierin bijgestaan door onder andere Digitalism, Simian Mobile Disco en de al eerder genoemde Dewaeles, maar ondanks deze sterrencast weet I Feel Cream niet te overtuigen.

Het voornaamste probleem is dat veel van de nummers op I Feel Cream nogal tam zijn. Zo heeft opener ‘Serpentine’ een lekker kale beat en een paar leuke belletjes, maar de beat knalt niet en mede hierdoor gaat er geen overtuiging van het nummer uit.

Dit geldt ook voor bijvoorbeeld Trick Or Treat, Relax en Take You Out. Lose You heeft wel een goede, vrij rustige electro-beat, maar dit nummer wordt ontsierd door de hoge zang van Nisker.

Naast deze mindere nummers bevat het album gelukkig ook een aantal wat sterkere. Het hoogtepunt van de plaat is het hiphop-nummer Billionaire. Hierin rapt Nisker over een vrij kale beat en op het eerste gehoor lijkt ze zich niets van het ritme aan te trekken. Juist hierdoor krijgt het nummer echter iets bijzonders. Ook de vocale bijdrage van Shunda K van Yo Majesty is dik in orde.

Andere sterke liedjes op I Feel Cream zijn vooral de wat stevigere electro-nummers, zoals Mommy Complex en het veel te korte Show Stopper. Deze nummers klinken overigens ook nog vrij netjes en vliegen nergens uit de bocht. Het wat meer rock-gerichte Talk To Me is vrij stevig en behoorlijk goed, al was iets meer afwisseling in de tekst misschien wel een goed idee geweest.

Het is natuurlijk altijd goed als muzikanten proberen om nieuwe wegen in te slaan, maar deze poppy aanpak is voor Peaches zeker geen vooruitgang. Het lijkt erop alsof Nisker op I Feel Cream een beetje geforceerd rustig aan doet.

Dit resulteert in een album waar best een paar goede nummers op staan, maar dat over het geheel toch behoorlijk tegenvalt.