Epica – The Classical Conspiracy

Twee jaar na het uitkomen van het recentste studio album The Divine Conspiracy is dan nu de tijd gekomen voor het eerste live product in de inmiddels zevenjarige geschiedenis van Epica. En wat voor een product.

The Classical Conspiracy is opgenomen in Miskolc, gelegen in het noordoosten van Hongarije, met behulp van een veelkoppig orkest en koor. Het resultaat is een schitterend muzikaal juweeltje.

Dat metal en klassieke muziek elkaar prima liggen, is natuurlijk al langere tijd bekend. Bands als Queensrÿche en Savatage hebben met albums als Operation: Mindcrime en Streets reeds eind jaren tachtig en begin jaren negentig aangetoond dat epische metal veel profijt kan hebben van orkest en/of koor om het bombastische karakter van die muziek nog dikker in de verf te zetten.

En later deed Metallica dat nog eens dunnetjes over met haar S&M-project. Nu, anno 2009 is het dan de beurt aan Epica om haar nummers in een klassiek jasje te steken.

Op zich niets nieuws onder de zon dus. Hoewel, het eerste dozijn composities op dit dubbelalbum is grotendeels niet van de hand van de band zelf, maar bestaat uit metalen bewerkingen van klassieke werken en filmmuziek.

Hoogtepunten in dit eerste deel zijn de krachttoeren van sopraan Simone Simons in Händels Ombra Mai Fu en het Stabat Mater Dolorosa en de afsluitende heerlijk bombastische Pirates Of The Caribbean Medley, met klassieke evergreens als Verdi’s Dies Irae (trouwens ook met veel succes verwerkt door Symphony X in hun V suite), Prokofiev’s Montagues & Capulets en Griegs In The Hall Of The Mountain King.

De tweede helft van deze dubbelschijf wordt vervolgens zoals verwacht gevuld met orkestrale versies van Epica liederen, geplukt van de drie studio-albums van de band, met een lichte nadruk op materiaal van het recentste album.

Enorme verrassingen levert dat niet op, maar het is wel zonneklaar dat Epica’s muziek zich uitermate goed leent voor een klassieke benadering en dat deze derhalve een zeer waardevolle toevoeging op het Epica geluid vormt.

Simons drukt het na afloop van Blank Infinity zelf zo uit: “This is the way our music is supposed to sound live.” Luisterend naar het daaropvolgende Living A Lie met sterke koren en het daar weer op aansluitende orkestraal verrijkte The Phantom Agony kan men haar alleen maar gelijk geven. Een verplichte aanschaf voor Epica fans. En een heel mooie en geschikte compilatieschijf-en-meer voor iedereen die zich vertrouwd wil maken met de band.

Epica speelt op 12 juni in Perron 55 in Venlo en op 13 juni op Wâldrock.

NUwerk

Tip de redactie