Met ‘My Maudlin Career’ laat Camera Obscura een über-Brits geluid dromeriger, frisser, eerlijker en beter klinken dan ooit tevoren.

Op hun vierde album is de band uit Glasgow in een grootse vorm, waarbij de samenwerking met producer Jari Haapalainen (o.a. Peter, Bjorn & John en The Concretes) zeker zijn vruchten afgeworpen heeft.

In de basis wordt weinig afgeweken van het geluid van de doorbraak cd ‘Let’s Get Out of This Country’. Ze weten waar ze goed in zijn, en wijken daar niet vanaf. Met een nog voller geluid en bredere arrangementen bouwen ze verder op het daar gelegde fundament.

Deze plaat is een feest van trillende gitaren, koper, zweverige strijkers, toetsen, bellen en shoegazingeffecten. Maar boven alles is het een feest voor de liefhebber van sixties zomerse namiddag indiepop, vol van naar liefde smachtende teksten in aanstekelijke refreintjes.

Vervloekt met de eeuwige vergelijking met Belle and Sebastian, vrienden en fans van het eerste uur, klinkt Camera Obscura bekend en typisch tegelijk. De stem van Tracyanne Campbell is zo Brits, dat je eerder aan The Sundays, Biff Banf Pow! en zelfs Everything But the Girl moet denken.

Een stem die je niet snel zult vergeten, de wijze waarop zij de woorden in haar mond laat rollen. De subtiele veranderingen in uitspraak en haar directe, inlevende teksten, vol van sarcasme. Het is onmogelijk je er niet mee te identificeren en bij te glimlachen.

De opener en single ‘French Navy’ is een aanstekelijk stukje barokpop waarmee meteen de toon is gezet. ‘I wanted to control it/but love I couldn’t hold it’; juist, gebroken harten, eenzaamheid en de wil die te verdrijven, dat is de thematiek op ‘My Maudlin Career’. Er is een spanning gedurende het hele album. Zoals in ‘The Sweetest thing’ en ‘You told a lie’. Twee nummers die lekker swingend je hoofd mee laten knikken, maar wel in melancholie.

Of ‘James’ en ‘Careless Love’ die beide gaan over de vraag of je vrienden kunt zijn als het over is. ‘James’ met verfijnd Smiths gitaargeluid, ‘Careless Love’ met sneeuw, violen en blazers. Of het titelnummer zelf. Gefilterde stem, staccato piano en fuzzy gitaren; het is net of je de vonkjes van een sterretje ziet afschieten. En na elk nummer verlang je naar meer.

‘My Maudlin Career’ is intens, nostalgisch zonder plakkerig te zijn en schaamteloos eerlijk.