De grote winnaar van de Belgische verkiezingen, Bart De Wever van de Vlaams-nationalistische N-VA, mag nagaan hoe er snel een nieuwe Belgische regering kan worden gevormd. 

Koning Filip benoemde de Vlaamse politicus dinsdagmiddag tot informateur.

De Wever moet zich op 3 juni opnieuw bij de koning melden om te vertellen welke mogelijkheden hij ziet. De voorzitter van de N-VA streeft naar een regering zonder socialisten.

Dat betekent dat de huidige socialistische premier Elio Di Rupo niet meer zou terugkeren.

De Wever, die zondag ook de verkiezingen in Vlaanderen won, begon eerder dinsdag al gesprekken over de vorming van een Vlaamse regering.

Hij hoopt met een centrumrechts kabinet in Vlaanderen ook voor heel België een ruk naar rechts te kunnen afdwingen. Het Belgische kabinet moet echter voor de helft uit Franstalige politici bestaan.

Machtsfactor

De Franstalige socialistische partij van premier Di Rupo, de PS, is in Wallonië en Brussel een machtsfactor van betekenis. Het is de vraag of de dominante PS zich buitenspel laat zetten. Ook andere Franstalige partijen zouden er niets voor voelen met een Vlaams-nationalistische partij in zee te willen gaan die uiteindelijk de splitsing van België wil.

De regering-Di Rupo, die 2,5 jaar aan de macht was, kwam er pas 541 dagen na de verkiezingen van 13 juni 2010. De verdeelde Belgen vestigden daarmee een wereldrecord.

Ook toen mocht De Wever als eerste onderzoeken onder welke voorwaarden een regering mogelijk was. Maar na enkele weken gaf hij zijn opdracht terug. Vervolgens mocht Di Rupo het proberen als zogenoemde preformateur. Ook diens poging draaide op niets uit.

Falen

Daarop werd De Wever op 8 oktober 2010 tot ''koninklijk verduidelijker'' benoemd, maar hij faalde opnieuw. Na allerlei mislukte bemiddelingspogingen sloeg toenmalig koning Albert II op 20 juli 2011 met de vuist op tafel. In een bewogen tv-toespraak stelde hij dat de regeringsvorming lang genoeg had geduurd.

Uiteindelijk slaagde Di Rupo erin een regering te vormen met drie Vlaamse en drie Franstalige partijen. De N-VA moest in de oppositie.