Dit is Upstairs Downstairs in boekvorm. De kroniek van een gefortuneerde familie wordt door hun voormalige dienstmeisje verteld in flashbacks

Het dienstmeisje heet Grace. Ze zit nu in een bejaardentehuis rustig haar laatste jaren uit, totdat op een dag haar verleden een fikse por krijgt door een ambitieuze regisseur. Die wil het verhaal verfilmen van Emmeline en Hannah Hartford, de twee zusjes die Grace als piepjong meisje heeft moeten bedienen.

De Hartfords woonden op het landgoed Riverton, zo'n typisch Brits poenerig landgoed in Essex waar het gazon werd bijgehouden met een nagelschaartje en elk blaadje blinkend opgewreven met boenwas. Dat kon nog, aan het begin van de negentiende eeuw toen er nog genoeg personeel voorhanden was dat blij was met een positie op zo'n voorname stek.

Wippen met dienstbodes

De staf op Riverton bestaat uit de geijkte personages die we in zo'n Britse huishouding kunnen verwachten. De kakkineus strenge majordomus, de kokkin met zware boezem, de van het standenverschil overtuigde verzuurde trut, de jonge jongen die elke keer bloost als hij Grace ziet. Van die mensen. Upstairs zijn de patriciërs opgetrokken uit dezelfde romancode. In stijve japonnen gehesen dames die hooghartig of vriendelijk zijn tegen het personeel, op rijke vrijgezellen jagen en borduren. De mannen doen niets, erven, jagen hun geld erdoor of maken de dienstmeisjes zwanger.

Evenbeeld

De moeder van Grace heeft ooit gediend op datzelfde Riverton. Grace's vader is nooit in beeld geweest. Als een van de lords op een dag Grace in de mansion ziet rondwandelen, die het evenbeeld van haar moeder is, wordt hij zo bleek als een doek. Een enigma? Welnee. Schrijft Morton soms voor de zwakkeren van geest? Want in dit bijna 450 pagina's tellende boek duurt het een eeuwigheid voordat Grace zelf doorkrijgt waarom die man zo wit wegtrok toen hij haar de schouw zag afstoffen.

Leesboek

En dan zijn er nog de zusjes Hannah en Emmeline. Met waaierend blond haar en saffierblauwe kijkers, de kin immer geheven om de lelieblanke hals te tonen, zoals deftige jonge juffers betaamt in een damesachtig mooi leesboek. Want Het Geheim van de Zusters is geen romantisch vodje, maar literatuur is het bepaald ook niet. Het geheim slaat op de mysterieuze dood van een jonge dichter tijdens een feestje op Riverton, als de zussen al volwassen zijn en Hannah niet echt gelukkig is getrouwd en Emmeline een losbandige snol (voor die tijd) is geworden. En oh ja, de jonge dichter is lang, knap, met donker haar en kinderboerderijbruine ogen.

Brave aquarelsetting

Ik ben er heilig van overtuigd dat voldoende mensen zich in dit verhaal kunnen verliezen, als ze Jane Austen of Emily Brönte net niet trekken. In hun klassiekers wemelde het van de ingetogen personages die conform gedragsregels niets mochten zeggen, maar denken en voelen deden ze des te meer. Dan heeft Morton het zelfs nog makkelijk door Grace nu tegen Grace toen te plaatsen, met de overspannende jaren voor een extra spanningsveld.

Maar hoe soepel het verhaal ook doorkabbelt en hoe vederlicht haar stijl ook is, spannend wordt het niet. Morton houdt het allemaal erg kuis, erg braaf, in die aquarelsetting waarin mensen wel eens uit de band springen en overspel plegen. Door het ontbreken van de diepere emoties blijven de lotgevallen van Grace en de Hartfords te afstandelijk om echt warm van te worden.

Uitgeverij De Boekerij.

Bestel dit boek direct:


Het geheim van de zusters
Morton, K.