Michael Marshall - Engelenbloed

Slotboek van de thriller-trilogie over de Stromannen: een geheim broederschap van psycho's met woeste plannen voor al wat leeft

Dit drieluik van Michael Marshall is typisch zo'n fenomeen waar een fancultus omheen kan ontstaan - en getuige een eigen forum lijkt het er sterk op. Engelenbloed is de hekkensluiter die op zichzelf kan staan, maar toch aan waarde toeneemt als de eerste twee delen al achter de kiezen zitten.

Daarmee neem je als schrijver wel een risico, want kenners vinden de 'uitleggerige' paragrafen in deel 3 wellicht overbodig, en de Marshall-maagden zullen er wat verbaasd de wenkbrauwen bij fronsen.

Bij al die verklarende informatie verdwijnt immers de spanningsboog die Marshall zo mooi wist op te bouwen. Het is net zoiets als een grafische kunstenaar de hel laten verbeelden. Wie erin gelooft siddert bij de gedachte aan dat duivelse onbekende, maar zodra het invulling krijgt met vorm en kleur is het weer peanuts om met een schamperlachje af te doen.

Ward & Nina

De twee protagonisten uit de eerste delen zijn weer van de partij: Ward Hopkins en FBI-agente Nina Baynam. Ternauwernood ontsnapt aan de dood proberen zij een anoniem en veilig leven te leven, ver bij de bewoonde wereld vandaan. Alsof er zoiets bestaat als veiligheid met een geheim broederschap op je nek.

Het is een wet van Meden en Perzen dat je nooit aan sektarische gekken kunt ontsnappen, zeker niet als je hun plannen hebt gedwarsboomd - plannen die zij in al hun megalomanie beschouwen als god's gift to earth. En je hoeft niet eens heel ver te kijken om de analogie te zien met de real time sektes die op dit moment hun eigen idee van rechtvaardigheid koste wat kost willen doordrammen, als zijn er zo'n 6 miljard mensen op tegen.

Mooie stijl

Wat Marshall zo heerlijk te verteren maakt, is zijn stijl. Die man weet wel het een en ander van schrijven, en als het gaat om inzicht in de menselijke psyche heeft hij duidelijk zijn ogen niet in zijn zak zitten. Hij jongleert knap met een aantal boeiende personages die eerst onafhankelijk van elkaar hun ding doen, en construeert via hen interessante subplots.

Als die uiteindelijk bij elkaar komen voor de apotheose, krijg je helaas die uitleggerige paragrafen wat de puik opgebouwde spanning enigszins teniet doet. Juist al die verklaringen maken het verhaal onwerkelijk - hetgeen misschien niet het geval zou zijn als je de eerste twee delen op zak hebt want 's mans talent is onmiskenbaar.

Eerst de eerste twee

Dus het advies: eerst die andere twee lezen. Het voordeel is dat die inmiddels voor een habbekrats te koop zijn. Het zal immers ongetwijfeld interessant zijn om te weten hoe Marshall de rode draad van zijn Kaïn en Abel-thema, wat in Engelenbloed tot een hoogtepunt komt, heeft opgebouwd.

Met zijn psychologische schrijfkunst moet hij in dezen enkele verbijsterend zwiepende plottwists hebben opgevoerd. Waarom Michael Marshall Smith in Nederland wordt uitgegeven onder de naam Michael Marshall, is me trouwens een raadsel.

Uitgeverij Luitingh.

Tip de redactie