Greg Iles - Profiel in Bloed

In New Orleans wordt jacht gemaakt op een seriemoordenaar die een spoor van lijken achterlaat vol gemene beten. Is er een tandarts in de zaal? Jawel: de forensische odontoloog (een tandarts-plus) Cat Ferry.

Profiel in Bloed is eerder een psychiatrische dan een psychologische thriller. De genoemde odontoloog, Cat Ferry, is een hopeloos geval. Ze drinkt als een vis, is manisch depressief, zwanger van een collega met een gezin, stronteigenwijs, en voelt zich aangetrokken tot oudere mannen.

Gelukkig heeft Cat een mooi smoeltje zodat ze een behoorlijk beroep kan doen op het geduld van haar (voornamelijk mannelijke) omgeving. Of ze nu de recherche van New Orleans schoffeert of de FBI, de verdachte psychiater of haar getrouwde vriend, de poolboy of de melkboer; voor de knappe Cat komt er geen einde aan de coulance van deze heren.

Verknipte Cat

Nou heeft Cat het ook niet makkelijk gehad, moet u weten. Cats vader is doodgeschoten toen zij 8 jaar oud was, en ze is nooit echt van de schok bekomen. Haar moeder is een naïeve valiumslikker, en haar tirannieke grootvader leidt het florerende familiebedrijf en de familie met ijzeren scepter.

We leren Cat kennen als ze net uit een dikke mist van wodkanevelen is gekropen, want omwille van de baby probeert ze die verdomde Grey Goose uit haar systeem te krijgen. De baby is echter geen obstakel voor freediving, valium, een sprong in de Mississippi rivier en een berg stress zo hoog als de Kilimanjaro. Ze stort zich met hart en ziel op de zaak om van de booze af te blijven, en ontdekt dat het spoor van die seriemoorden regelrecht naar het hart van haar eigen ellende loopt: haar stamboom.

Pandora

Profiel in Bloed heeft qua familieproblematiek de proporties van een Griekse tragedie. Want de lijken in de kast van de Ferrys hebben zich lang stil gehouden, maar nu rammelen ze aan hun kettingen als gedresseerde leeuwen tegen voedertijd.

De oude Grieken hadden het indertijd al goed gezien: zodra je de getroebleerde bloedbanden op de spits drijft door ze openlijk te bespreken, vallen er doden bij bosjes. En in Cats geval lijkt het helemaal alsof ze maar beter dat verleden kan verdrinken met een stevige magnumfles Grey Goose - zodra ze begint te peuren in de doodsoorzaak van haar vader wordt de deksel van Pandora's doos wijd opengezet.

Verbleken

Het is allemaal vrij amusant, en tot halverwege levert Iles een fascinerende bijdrage aan het misdaadgenre. Maar dan begint de plot toch echt te verbleken, en zit je als lezer inmiddels wel aan je tax met die Cat en haar neuroses.

Het mag dan een doortastende meid zijn (ze checkt zelfs haar voicemail terwijl ze zich vastklampt aan een boom in een kolkende rivier terwijl haar dijbeen half open hangt): de knotsgekke verwikkelingen en ook pijnlijke geheimen uit het verleden zouden zelfs een Navy Seal nog doen wankelen, laat staan een zuiplap met een delirium tremens en een baby in de buik.

Iles draaft veel te ver door en wil veel te veel in het verhaal kwijt, zowel qua misdaadspanning als qua psychiatrische ho-hum. Hij heeft zijn huiswerk gedaan om het psychologische aspect te onderbouwen, maar aan het eind van de rit heb je toch het gevoel alsof je een veel te lange lezing over een TBS-kliniek hebt doorstaan.

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff.
Oorspronkelijke titel: Blood Memory.

Tip de redactie