Kim Young-Ha - Ik Heb Het Recht Mezelf Te Vernietigen

Terwijl staatshoofden zonder met hun ogen te knipperen miljoenen jongeren naar het front sturen voor een wisse dood, blijft de kwestie van het zelfgekozen einde de gemoederen flink beroeren. Young-Ha heeft een roman over dit onderwerp geschreven, waarin zijn naamloze hoofdpersoon (de ik-figuur) van het begeleiden van zelfmoordenaars zijn beroep heeft gemaakt.

De zelfmoordspecialist van auteur Young-Ha loopt kranten en tijdschriften na op artikelen en nieuwsberichten die hem naar potentiële cliënten kunnen leiden. Faillissementen en gekelderde beurskoersen zijn goede aangevers, of mensen die een specifieke belangstelling koesteren voor bepaalde boeken of schilderijen, zoals de zelfportretten van Van Gogh. Hij geeft ze zijn nummer voor een intake-gesprek om de geestestoestand van zijn mogelijke cliënt te peilen, waarbij hij goed oplet of ze niet te lang doorpraten. Want wie lang praat kan immers nog op zoek zijn naar verlossing dus continuering van zijn of haar leven.

Fascinatie voor kunst

Wie van zoiets zijn beroep maakt, zou ijskoud of juist ultrabarmhartig moeten zijn. Maar zo makkelijk geeft Young-Ha het geheim van zijn hoofdpersoon niet kwijt. Het verwarrende is dat deze jongen in eerste instantie net zo goed bakker had kunnen zijn, of marktkoopman. Hij vindt zijn leven saai, hij koestert een verstrekkende fascinatie voor kunst - kunst die de dood verbeeldt in het bijzonder -, maar dat kan ook uit professioneel oogpunt zijn. Want wie is er eigenlijk niet geïntrigeerd door de dood?

Versimpeld of niet

Dit boek is gewijd aan de zelfmoordenaars die hem het meest hebben geïnspireerd, aldus de verteller. Het meisje Seyoun dat met twee broers een relatie heeft, de artieste Mimi en een Chinese die net zo anoniem blijft als de verteller. Vanuit zijn perspectief waren deze mensen vastbesloten een einde aan hun leven te maken. Hij laat in het midden of ze ook daadwerkelijk tot actie waren overgegaan als ze hem niet tegen waren gekomen.

Dat is de enige echt ethische kwestie die Young-Ha lijkt aan te roeren: hadden deze mensen een ander besluit genomen als er niet iemand op hun pad was gekomen die hun suïcidale gedachten had begeleid en gefaciliteerd. Want over het feit dat mensen dood willen, doet hij bij monde van zijn verteller niet zo moeilijk.

Taboe

Die verteller vindt namelijk niet alleen dat mensen dood moeten mogen als ze dat willen: hij verdient er zijn geld mee. Dat is een cynisch uitgangspunt, maar anderzijds is de logica ervan onmiskenbaar. Mensen mogen immers het leger in, zich een hartaanval eten en roken of zich naar hun ondergang drinken zonder dat de wet, Hippocrates of religieuze dogma's er wat tegenin brengen. Het taboe dat op zelfmoord rust, lijkt er vooral op toegespitst te zijn om nabestaanden te behoeden voor verdriet.

Voor dat laatste valt veel te zeggen, maar wat weegt het zwaarst: dat of iemand te dwingen in leven te blijven die dat pertinent niet wil - wat voor de omgeving ook bepaald geen ideale situatie is. Het meesterlijke van deze roman is dan ook dat het issue zelfmoord met onweerstaanbare openhartigheid uit die taboesfeer wordt getrokken. Of dat bewust is of niet, doet er niet toe. Zonder in defaitisme te vervallen, schrijft Young-Ha heel naakt en ongecompliceerd over de dood. Waarom ook niet.

Bestel dit boek direct:

Ik heb het recht mezelf te vernietigen<br>Kim, Y-H.
Ik heb het recht mezelf te vernietigen
Kim, Y-H.

Tip de redactie