Smartlap over drie generaties mannen en vrouwen die van Bogota tot Barcelona zwelgen in en lijden onder de liefde.

Vooropgesteld: er is niets mis met een romantische roman. Jackie Collins en Sydney Sheldon produceren ze aan de lopende band, en laten hun lezers net zo makkelijk in zwijmelende katzwijm vallen als verstokte soapfans dagelijks met het bord eten op schoot bij de tv.

De thematiek in dit genre komt uit de vaste mal. Hij is verliefd op haar en vice versa, maar er is er een hele reeks kinkjes in de kabel die de geliefden scheiden. Ambitieuze schrijvers werken die kinkjes uit tot literaire proporties, schrijvers van het slag Collins, Sheldon en Becerra gebruiken ze om hun verhaal juicy te houden.

Ongebruikt decorstuk

Wat evenwel tegen gaat staan aan het boek van Becerra, is de pretentie waarmee ze haar mierzoete romantiek oplepelt. Ze gebruikt bijvoorbeeld de woelige Spaanse achtergrond ten tijde van Franco, maar kan er eigenlijk niet veel mee. Deze periode is in haar boek niet meer dan een ongebruikt decorstuk waar de personages ongemoeid langs lopen, op enkele flets uitgewerkte referenties na. En als in Colombia de oorlogpleuris uitbreekt, hebben we nog altijd geen Isabel Allende.

Becerra gaat nergens de diepte in, en compenseert dat met een lawine aan metaforen waar het verhaal al snel van door de knieën zakt. Er is werkelijk geen één zin die niet wordt 'opgefraaid' met weeïge vergelijkingen en kleffe mooischrijverij. Er vloeien tranen uit droeve ogen als gekneusde rozenblaadjes; kloppende harten versmelten als in een kus waarbij hun huid oplicht als geraakt door de zon; ze zaaien bloemen op de klippen van hun wanhoop. Dat soort zinnen, en die worden aan elkaar geknoopt tot één smachtende brij.

Brievenbundel

De structuur van dit romantische boek is weer prima. Het begint met de vondst van twee bejaarde mensen die zelfmoord hebben gepleegd: de politie treft hen aan in bruidskleding en met een gelukzalige glimlach op het gezicht. De zoon van de dode man, Andreu, had zijn vader Joan al in tijden niet gezien en raakt geïntrigeerd door dit opmerkelijk happy einde. De dochter van de overleden vrouw (Soledad), Aurora, is net zo nieuwsgierig.

Met behulp van een privé-detective en een bundel brieven ontdekken ze gaandeweg het melodrama van hun beider ouders, waarbij Becerra heen en weer blijft pendelen tussen toen en nu. Andreu en Aurora worden ook al verliefd op elkaar, en bovendien hebben zij eveneens een zoon en een dochter die... Geen hart ontsnapt aan Cupido's pijl. Violen dan maar.

Edelkitsch

Metaforen en clichés vechten om een ereplaatsje, met vlak ingekleurde personages. Andreu is de standaard ambitieuze moneymaker die met de standaard rijke kaktrut is getrouwd voor het aanzien. Joan is de lieve armoedzaaier en Soledad het rijke, engelachtige meisje met een vader die een rijke schoonzoon wil. Soledads vader drijft een wig tussen de twee jonge geliefden die vanaf dat moment eeuwig lijden enzovoorts.

Aurora moet eerst niets van Andreu hebben maar later smelt ze. En als een rode draad door deze idylle loopt de pianomuziek, want een aantal van de sleutelfiguren is muzikaal extreem begaafd en weet de toetsen zó mooi te beroeren dat zelfs 'symfonieën worden ontlokt aan het woeste spel van de golven in zee'.

Het is allemaal té, en dat is jammer. Want even leek Becerra van start te gaan als haar Colombiaanse landgenoot Gabriel García Márquez' Liefde In Tijden Van Cholera. Maar zoals diens magisch realistische stijl je moeiteloos liet geloven dat al zijn personages echte mensen waren, loopt Becerra vast in de edelkitsch van onwerkelijkheid. Het is als een toneelstuk van de Theatercompagnie versus een musical van Joop.

Uitgeverij Sirene.

Bestel dit boek direct:

De voorlaatste droom
Becerra, A. & Becerra, Á.