Tristan Egolf - Korenwolf

In de Amerikaanse streek met veel Amish, duikt een moordzuchtig, raadselachtig wezen op dat een plattelandsgemeenschap aanzet tot heksenjacht

In mei 2005 pleegde de in 1972 geboren Tristan Egolf zelfmoord. De dood, of het verlangen naar de verlossing ervan, lijkt te zijn verwerkt in zijn derde roman Korenwolf. Het verhaal en de stijl zijn rauw, somber, sarcastisch, emotioneel en vooral compromisloos - hier was iemand aan het woord die alles te vertellen had en niets meer te verliezen: als een kroniek van een aangekondigde dood.

De verslaggever

Korenwolf wordt bevolkt door mensen die je eigenlijk nooit zou willen ontmoeten. Owen niet, de journalist die terugkeert naar de streek Pensyltucky waarvan hij ooit zwoer er nooit meer een stap te zetten. Maar hij wil 'iets' zijn in de bokswereld, en er staat een wedstrijd op stapel die hij zou kunnen verslaan. Om aan geld te komen stapt hij de redactie binnen van het locale sufferdje (vol mensen die je hoopt nooit live tegen te komen). Als nieuwe verslaggever stuit hij op geruchten rondom een bloeddorstig wezen dat de meest wilde beschrijvingen krijgt van de hysterische bevolking, tot een 'met modder bedekte Nixon' aan toe.

De beklaagde

Analoog aan Owens speurwerk pelt Egolf de mythe rondom de Amish af, met de jonge Ephraim als hoofdpersoon. De 'gesloten' gemeenschap, waar jaarlijks miljoenen toeristen op afkomen (mits je Korenwolf niet hebt gelezen), krijgt onder de handen van Egolf een brute geschiedenis van misbruik, incest, pariaschap en frustratie waarvan de uitkomst in de beklagenswaardige Ephraim is verenigd. Het joch kan niet praten, fungeert als boksbal voor opgeschoten buurtjongeren (die je nooit zou willen ontmoeten), en ademt een eenzaamheid uit die de stank die hij afscheidt overtreft.

Weerwolfachtig

Die penetrante lichaamslucht is een van de aanwijzingen van Egolf in welke richting de geheimzinnige weerwolfachtige verschijning gezocht kan worden. Meesterlijk met woorden als hij is, houdt hij echter de ware toedracht lang verborgen. Of beter gezegd, zijn vulkanische litanie over het morele faillissement van deze plaatselijke bevolking laat niet direct alle ruimte hoe de vork in de steel zit. Al ziet het er niet naar uit dat Egolf deze structuur vooraf heeft uitgeknobbeld: de gedachte bekruipt je dat hij bezield en aan één stuk door heeft geschreven, waarbij hij met zijn balpen door het papier heen kraste of minstens een paar keyboards tot diggelen heeft geslagen.

Ruige kroegscène

Arme Egolf. Voor hem moet er maar één waarheid zijn geweest en die werd uit zijn voegen gedrukt door al die rondstuiterende demonen en zijn eigen creativiteit met hem aan de haal is gegaan. Zijn werk doet denken aan het ruw-realisme van Werner Schwab, de Oostenrijkse toneelschrijver die zich - jong - heeft dood gedronken. Een kroegscène waarin het 'beestmens' zich total loss zuipt, de aanwezigen de stuipen op het lijf jaagt, een vrouw verkracht en al dit tot vermaak van een bikerclub, om zich uiteindelijk met een en plein public volgescheten broek uit de voeten te maken, doet sterk denken aan het stuk 'Overgewicht, Onbelangrijk, Vormeloos' uit Schwabs defaitistische fecaliëndrieluik. Ecco homine in de belevingswereld van Egolf (en Schwab).

Oprecht

Ondanks die golven van haat, angst, vernederingen en wreedheid die Egolfs personages actief en passief beleven, is het machtig, overrompelend drama omdat er nergens een valse noot of gekunsteldheid te bekennen is. Korenwolf is geen aanklacht met een oordeel, maar de registratie van iemands leed om de wereld, of eerder het diepgevoelde leed vanwege zijn eigen visie op de wereld - bijtend maar niet bitter. Hoop, vergoelijking of mildheid zou tegen zijn gevoel indruisen, zo verraadt deze cri de coeur die ook nog 's met maniakaal literair talent is geschreven. Eenzaam staat er één zinnetje op de laatste, verder blanco, pagina: "Aan dit verhaal komt nooit een einde…" Voor Egolf leidde die conclusie tot de extreemste vorm van berusting.

Egolf - Korenwolf. Uitgeverij Rothschild & Bach.

Bestel dit boek direct:

Korenwolf
Tristan Egolf

Tip de redactie