Een jonge documentairemaker raakt verzeild in een alfabetsoep van FBI, CIA, MI5, MI6 , plus een heleboel computerlingo.

De documaker in spé heet Evan Casher. Hij ligt 's morgens verliefd te soezen over zijn nieuwe droomvriendinnetje, als zijn moeder hem met een verontrustend telefoontje een Hitchcockiaanse achtbaan inmietert. Als hij bij haar thuis arriveert, ligt zij morsdood op de keukenvloer en heeft hij koud 9/11 aan de telefoon of hij wordt zelf buiten westen geslagen door twee mannen. Evan komt bij zijn positieven met een strop om de nek en een zak over het hoofd, waarna weer een kogelregen volgt en hij wordt bevrijd door een derde speler in dit armageddon. Die slaat de inmiddels gearriveerde politie buiten westen en kidnapt Evan. En dan zitten we krap op pagina 2.

Superman

Zo spannend zal niet elke maandagochtend van de gemiddelde documentairemaker zijn, en de wat slomige Evan is -begrijpelijk- danig van zijn apropos. Maar niet lang, want zijn filmische achtergrond laat hem denken als action hero (hij zegt het letterlijk zelf) en Clark Kent ontpopt zich dan ook navenant tot Superman, zonder kryptonite. Plato demonstreerde het al met zijn grot: niets is wat het lijkt, maar voor Evan gaat deze ballon heel hoog op. Zijn kakelverse vriendinnetje is niet wat zij lijkt, zijn lieve maar erg dode moeder niet, en ook zijn vader niet. Buiten dat moet de afdeling human resources van de FBI, CIA, MI5 & MI6 hun arbeidsvoorwaarden 's gaan herzien, want in Panic wemelt het van de ontspoorde agenten uit die alfabetsoep die hun eigen foute koers zijn gaan volgen.

Zwakke plek

Aan actie geen gebrek in Panic en de plotwendingen zwiepen als ratelslangen. En ongewoon voor dit genre zijn de vele familiebanden een pressiemiddel. De foute agenten zijn erg meedogenloos, maar Abbott maakt wat gratuit gebruik van het concept "kinderen als zwakke plek". De staalharde jongens bezwijken nog niet onder de vreselijkste martelingen, maar kom niet aan hun nazaat - het maakt ze erg chantabel. Al is het in deze context niet bijster logisch dat al die nakomelingen onbeschermd rondlopen, met hun liefhebbende vaders in een schaduwwereld waar 9/11 bellen net zo zinvol is als tieten op een stier.

Straight-to-DVD-scenario

Dat Evan zich staande houdt op deze losse schroeven, is een gegeven dat we voor lief moeten nemen want om personages bekommert Abbott zich niet echt. Hij laat zijn antiheld in mum van tijd zo bedreven worden in deze wirwar van spionage en contraspionage, dat die de meeste diehards zelfs te slim af is. Als in een aardig geregisseerde B-film, zeg maar. Met karikaturale boeven, veel fluitende kogels en het repeterende trucje dat elk nieuw pionnetje-in-overheidsdienst dat om de hoek komt kijken onbetrouwbaar blijkt te zijn. De rol van Evan zou Paul Walker op het lijf zijn geschreven voor dit straight-to-DVD-scenario.

Jeff Abbott - Panic
Nillson & Lamm