Negentiende thriller van Rankin met de Schotse inspecteur John Rebus in de hoofdrol, vorig jaar beloond met de British Book Award.

De Engelsen hebben hun Inspector Morse, de Schotten hebben Rebus. Beiden zijn vrijgezel en houden wel van een goeie slok. Ook zijn ze allebei geniaal, en houden ze van muziek. Morse is van de klassiek, Rebus is van de pop. Wat de heren speurneus ook gemeen hebben, is dat hun karakters na talloze hoofdrollen en murder mysteries nog altijd niet vervelen, integendeel. Voor detective-liefhebbers zijn beiden inmiddels net zo comfortabel in de leesstoel als een ouwe pyjama.

Moderne slavernij

In het prima vertaalde De Rechtelozen (mooie titel ook - de oorspronkelijke luidt Fleshmarket Close) belandt Rebus in de sinistere wereld van vluchtelingen op Britse bodem. Rechtelozen inderdaad: zij zijn de speelbal van huisjesmelkers, makelaars in identiteitspapieren, mensensmokkelaars en gewetenloze zetbazen. Het is niks meer of minder dan moderne slavernij, en dat zijn praktijken waar Rebus via de moord op een asielzoeker op stuit. Een gesloten wereld ook, waarin zowel de handelaars als de vluchtelingen de kaken stijf op elkaar houden.

Sidekick Siobhan

Rebus' sidekick cq detective Siobhan Clarke, de mooie, komt op haar beurt weer zijdelings bij een oude zaak terecht. Jaren geleden is er een meisje verkracht. De dader is gepakt, maar terwijl de ploert weer met een paar jaar op vrije voeten is, met een hele grote bek bovendien, heeft de familie van het meisje levenslang omdat het slachtoffer uit pure ellende zelfmoord pleegde. Haar zusje wordt nu ook vermist, en de ouders kloppen voor hulp bij Siobhan aan. Die daarna in een net zo onfrisse onderlaag van Edinburgh komt: een van ranzige striptenten, straatprostitutie en vrouwenhandel.

Nepskeletten

De derde plotlijn in De Rechtelozen is een hele gekke: in een kelder worden twee skeletten opgegraven. Bij nader onderzoek blijkt dat het ene skelet nep is, en het andere afkomstig van een universiteit waar het is voor medische, instructieve doeleinden. Opgelost, zou je opgelucht denken als rechercheur. Snel weer naar de acute zaken. Maar Siobhan, die ook deze case onderzoekt, laat zich niet zo snel knollen voor citroenen verkopen. En dankzij haar standvastigheid omtrent het raadsel van die gekke geraamtes krijgt de zaak van Rebus later weer een nieuw stukje van de legpuzzel.

Het vreemdelingenvraagstuk

De Rechtelozen is bijna perfect, want Rebus is van het onverwoestbaar interessante kaliber. Rankin geeft middels wel Rebus' houding zijn visie op het vreemdelingenvraagstuk, en houdt die mening niet bij 'laten doorschemeren'. Hij beschrijft hoe in stadswijken vol nieuwelingen, voor wie nauwelijks tot geen werk is, de problemen zich opstapelen. Maar de zijdelingse personages die er ook maar een piezeltje wrevel of bezwaren tegen hebben, zijn door Rankin voorzien van gemene varkensoogjes, spekbuiken, smerige nagels, nicotinevingers en smoezelige joggingpakken. Point taken, Rankin. Da's soms iets te veel van het goeie, maar al met al staat De Rechtelozen als een huis. En die vertaling is puik - dat maakt alle verschil van de wereld.

Ian Rankin - De Rechtelozen
Uitgeverij Luiting-Sijthoff


Bestel dit boek direct:


De rechtelozen
Ian Rankin