Met haar derde boekentelg voert Gay Longworth haar persoonlijke kruistocht tegen de Paris Hilton's, Nicole Richie's, Britney Spears' en Lindsay Lohan's van deze wereld.

Da Chick

Die veelal domme, talentloze hittepetitjes worden alleen maar in de spotlights geduld omdat zij een spraakmakend leven leiden of omdat hun ouders toevallig grote roem vergaard hebben. Het publiek gruwelt en smult tegelijkertijd van de fratsen van deze 'sterren', die meer en meer de nieuwe iconen van de huidige tijd lijken te zijn. Nee, dan Jessie Driver. Deze stekelharige, van top tot teen in het leer gestoken, intelligente, hardwerkende, maar tevens impulsieve chick is het vleesgeworden toonbeeld van hoe het wél moet. Jessie mag dan ook niet helemaal perfect zijn, maar ze heeft zich wel opgewerkt tot het Londense rechercheteam door haar gezonde werkethos. En het moet gezegd: zonder haar impulsieve gedrag zou haar personage ook maar saai worden, nietwaar?

Seksisme

Jessie gaat gebukt onder het plagerige seksisme van haar mannelijke, meer ervaren collega's en haar eigen onervarenheid. Toch is ze vastberaden de moord op Verity Shore op te lossen, één van voornoemde derderangs beroemdheden én vrouw van de populaire zanger en uiteraard goddelijk knappe P.J. Dean. Gaandeweg het onderzoek worden alle geheimen van het leven achter de glitter en glamour van P.J. en Verity genadeloos onthuld. Ook bij volgende slachtoffers van de 'nullenlijst-moordenaar' - zoals deze door de Britse tabloidpers al snel wordt genoemd - blijven de donkere geheimen niet langer verborgen; drugsgebruik, rampzalige huwelijken, een fecaliënfetisj, het komt allemaal voor in de celebritywereld van Longworth. Is deze onthulling van de schone schijn onorigineel? Longworth vindt van niet; er zijn immers nog genoeg tieners die heilig geloven in het streven naar hun fifteen minutes of fame.

Gepeperde pen

Longworth voert een keur aan personages op, ieder met hun eigen nukken, uiterst excentrieke en bij tijd en wijle zelfs hilarische trekjes, grove gebreken en sterke karakters. Zij worden, evenals de verschillende verhaallijnen die elkaar om de haverklap afwisselen met een vlotte, gepeperde pen beschreven. Longworth's stijl bestaat uit het combineren van donkere met het alledaagse in de mens, alles overgoten met een licht humoristisch sausje.

Sloffende vertaling

Voordat het echter een verhaal wordt om de vingers bij af te likken springen er een aantal mankementen in het oog. Juist deze overvloed aan elementen en Longworth's van-de-hak-op-de-tak schrijfstijl creëren een verwarring, die verder in het verhaal zelfs terugbladeren tot een must maakt. De dialogen zijn vaak even zo onlogisch, hoe pittig Longworth ze ook tracht te maken, of misschien slaan ze daardoor juist dood. Vertalen blijkt verder nog steeds een kunst; grove spelfouten (ik wordt?) en bizar gekunstelde, letterlijke vertalingen doen amateuristisch aan en leiden de aandacht van de plot af.

Bevallig achterwerk

De intenties van Longworth blijven na het lezen onduidelijk; De Kleur Van Jaloezie wordt gepromoot als een literaire misdaadroman, maar in plaats van de lezer een spiegel voor te houden, zet zij een verhaal neer dat meer wegheeft van een ver-van-je-bed-show dan van de grauwe werkelijkheid. De vette knipoog waarmee het verhaal is geschreven is hier debet aan en beklijft gewoonweg niet. Jessie is weliswaar een stoere meid, maar dat haar leren broek steevast om haar bevallige achterwerk zit moet blijkbaar ook keer op keer gezegd worden in een schijnbaar achteloze opmerking, zo vindt Longworth. En hoewel ze via een citaat uit Disco van Albert Goldman stevig ageert tegen de pseudo-beroemdheden, zet ze niet echt door. Jessie is nu eenmaal niet het belerende type en de moordenaar is uiteindelijk gewoon een onsympathieke eikel. Nee, zelfs pseudo-beroemdheden verdienen het niet op zo'n gruwelijke manier te sterven.

Tina-thriller

Een positief puntje dan: De Kleur Van Jaloezie eindigt verrassend met een even zo onvoorspelbare dader. Misschien valt het boek in de categorie favoriete zonde; niet geweldig goed, maar ook niet dramatisch slecht. Soms hangt het tegen het pulpgehalte aan en dan weer komt Longworth met een briljante wending of idee op de proppen. Het is maar de vraag of een boek dat het niveau van een wispelturige Tina-thriller eigenlijk nauwelijks ontstijgt de échte literaire misdaadromanliefhebber kan bekoren.

Gay Longworth - De Kleur Van Jaloezie
Uitgeverij: Elmar


Bestel dit boek direct:


De kleur van jaloezie
G. Longworth