Roder Dan Rood - Sabine Aveskamp

De tweede roman van Sabine Aveskamp (Land Van Hades, 2002) is er een van uitersten. Aan de ene kant van het spectrum vinden we de uiterst egoïstische, ex-drugsverslaafde rotzak én westerling Chris.

Aan de andere kant volgen we het verhaal van Tibetaanse politieke vluchteling Gedhun die - hoewel slechts vijftien lentes jong - boeddhistische wijsheden uit zijn mouw schudt als een volleerd adept van de Dalai Lama zelf. Bij dergelijke extreem tegenovergestelde karakters gaat bij de lezer ongetwijfeld een loeiende sirene af: één van hen eindigt als een totaal veranderde en wellicht verlichte geest en het is in ieder geval niet de al doodgoeie Gedhun die deze eer ten beurt zal vallen.

Tegenpolen

Roder Dan Rood laat zich dan ook lezen als een tamelijk saai en voorspelbaar verhaal tegen een op zich onvoorspelbare, grillige omgeving. De twee tegenpolen ontmoeten elkaar wanneer het vliegtuig van Chris op weg naar Peking is neergestort in het onherbergzame Himalayagebergte. Gedhun - toevallig de reïncarnatie van de Pachen Lama - is ontsnapt uit China en tracht via het gebergte naar India te vluchten, om aldaar de Dalai Lama terzijde te kunnen staan. Chris, als archetypische westerling, heeft geen flauw benul van overlevingsstrategieën en wordt door de jonge Tibetaan die het als zijn boeddhistische plicht ziet hem te helpen op sleeptouw genomen, met alle problemen van dien. Interessant. Tijdens hun tocht gebeurt er uiteindelijk toch weinig opzienbarends of verrassends. 'Thriller in Tibet' prijkt er op de cover, maar dat voert wat te ver; de spanning loert des te meer op het psychologische vlak en drijft op de cultuurschok die ontstaat wanneer het Westen het Oosten ontmoet. Althans, dat is de intentie. Helaas zijn de verhoudingen enigszins zoek.

Aangever

De nadruk ligt op Chris, de enige échte hoofdpersoon. Gedhun en Meg (de andere overlevende van de vliegramp) komen er wel heel karig van af. Ondanks dat Gedhun als tweede hoofdpersoon wordt genoemd, blijft hij een tamelijk plat personage. Hij vormt een amusante aangever voor Chris en Aveskamp verwerkt rondom zijn persoontje een grappige gimmick, maar dat voorkomt niet dat hij een bordkartonnen figuur tegen een boeddhistische achtergrond blijft.

Ontwikkeling

Nee, Chris is de enige die een daadwerkelijke ontwikkeling doormaakt, maar ook in zijn karakter is de nuance nagenoeg afwezig. Aveskamp is zeer bedreven in het beschrijven van karikaturen, maar blijkt iets minder virtuoos in het neerzetten van mensen van vlees en bloed. De Chinese bezetter is zonder omhaal wreed en hardvochtig. Meg is als personage weliswaar wat minder één-dimensionaal, maar haar kaars wordt al snel uitgeblazen. Zo stuitert Roder Dan Rood eigenlijk voortdurend heen en weer tussen briljante en speelse aanzetten en hopeloze, uitgeholde clichés. Meer dan eens valt het vloeiende verloop van het verhaal genadeloos ten prooi aan gekunsteld taalgebruik en - opmerkelijk genoeg - storende stijl -en spellingsfouten.

Grote Omslag

En dan is er zomaar ineens de Grote Omslag van Chris. Weg met de subtiliteit. Naarmate de reis door Tibet en India vordert blijft er van het verhaal niets anders over dan een veredelde en verkorte handleiding tot het Tibetaanse boeddhisme. Aveskamp heeft zich goed laten informeren en draagt de overtuigingen van de Dalai Lama een warm hart toe, zoveel is wel zeker, maar zij duikt nooit écht de diepte in. Roder Dan Rood gaat van het goede in de mens uit en is derhalve sympathiek, maar beslist geen hoogvlieger.

Roder dan Rood - Sabine Aveskamp
Uitgeverij Boekenplan

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie