Codes, mystiek, religie, complotten: een moordzaak zonder cryptische hocuspocus telt tegenwoordig niet meer mee, en ook Sam Bourne doet een duit in het Code-zakje

Sam Bourne is het pseudoniem van Jonathan Freedland, verslaggever van een gezaghebbende Britse krant. Dat was op zich nog niet zo opmerkelijk, ware het niet dat dezelfde auteur zijn positie op de krantenredactie heeft gebruikt om een negatieve recensie van zijn boek te blokkeren. Niet dat het hielp, want in medialand is men tuk op zulke schandaaltjes en een andere krant was er als de kippen bij om die review alsnog te publiceren. Die bewuste recensent had flink de schaar gezet in The Righteous Men, en dat mag. Maar al met al is deze thriller niet zo slecht als in die vileine recensie wordt gesuggereerd.

Weldoeners

In The Righteous Men zien we de Engelse Will Munroe, een jong aanstormend talent die furore maakt bij The New York Times. Een doorsnee ogende moordzaak, geeft hij extra body door een profiel te schrijven van de dode. Voordat Will "Pulitzer Prize" kan zeggen, wordt zijn leven ondersteboven gemaaid. Zijn vrouw Beth wordt ontvoerd, en een geheimzinnig tiep zendt hem cryptische boodschappen die hij met behulp van zijn hyperintelligente ex-vriendin TC ontcijfert. Ondertussen vallen er meer doden, waarbij elk lijk een verleden van barmhartige weldoenerij blijkt te hebben - precies zoals Wills eerste profiel al uitwees. De zoektocht naar Beth brengt Will in de streng-gesloten kringen van de chassidiem en orthodoxe christenen, die plannen smeden waar complottheoretici hun vingers bij zouden opvreten.

Bombastiek

Het is onzin. Natuurlijk is het onzin. Maar onzin kan ook leuk zijn, zoals Raiders of the Lost Ark en James Bond vermakelijk zijn. En Bourne levert behoorlijk werk af met zijn personages en adequate stijl, al wordt het nergens echt spannend en had die religieuze paranoia wel wat minder gekund. Zo cryptisch als die sms'jes op Wills blackberry zijn, zo cryptisch zijn de codes die overal in verstopt zouden zitten, waarvoor in allerlei geschriften wordt geneusd om ze te achterhalen. Wat is toch die fascinatie met codes, die exegeten, schilders en wetenschappers door de geschiedenis heen overal weggemoffeld zouden hebben.

Krabbelspin

En die wereldschokkende consequenties, die in de laatste hoofdstukken als een omineuze lawine over de lezer worden uitgestort, zijn beslist vergezocht. Dat de gewraakte recensent een grappige vergelijking maakt met Rosemary's Baby zal Bourne beslist in het verkeerde keelgat zijn geschoten, maar wie zó gigantisch over the top gaat kan wachten op besmuikt gegniffel. Wat niet zo heel uniek is, want Bourne is niet de eerste schrijver die bij bombastische finales het verhaal laat krabbelen als een spin waarvan een paar poten zijn afgeknipt.

Sam Bourne - The Righteous Men.
Uitgeverij: Nilsson & Lamm.