Dwars door heel Amerika, met veel wijze lessen. Wie niet allergisch is voor cliché's, kan zich met deze fiets-odyssee prima vermaken.

Knal, boem, kadeng. The Memory of Running begint met een zin waarin plompverloren wordt gemeld dat de ouders van het ik-personage een zwaar verkeersongeluk hebben gehad. De ik, die Smithson (Smithy voor de schaarse intimi) Ide blijkt te heten, moet tussen twee ziekenhuizen heen en weer pendelen totdat Paps en Mams een aantal dagen later vlak na elkaar overlijden. En dan staat Smithy er alleen voor, want over Smithson's enige zuster Bethany weten we dan al dat ze al vele jaren "weg" is. Vrij definitief weg, blijkt even later als Smithy in de papieren van zijn vader een bewijs van haar dood aantreft.

Kalenderwijsheid

En dat is dan het punt waarop Smithy inziet dat zijn 43 levensjaren hem verdomd weinig opgeleverd hebben. Hij heeft niets dat op een carrière lijkt, geen relatie, geen vrienden. Jarenlang heeft hij geprobeerd om zijn verdriet over het verdwijnen van Bethany in bier en screwdrivers te verdrinken. Hij is veel en veel te zwaar. Maar wie niets heeft, heeft ook niets te verliezen, en in die kalenderwijsheid schuilt de crux van deze roman. Het mag dan niet veel verder gaan dan "life is what you make of it", maar Smithy en zijn boek waren me al snel dierbaar. Eerst moet hij natuurlijk een dieptepunt bereiken. Dat gebeurt als Smithy ladderzat op zijn oude jongensfiets klimt, er vernederend vanaf dondert en later met een gigant van een kater wakker wordt.

Teloorgang

Dat is het moment waarop hij bedenkt dat je maar beter citroenlimonade kunt maken als het leven je een zak citroenen cadeau heeft gedaan. Met als voorlopig enige houvast: die fiets. Smithy begint te fietsen en houdt nooit meer op. Heel Amerika fietst hij door, van oost naar west, en de ontmoetingen die hij onderweg heeft sterken hem in de gedachte dat er veel goeds in de mensen schuilt. En na een poosje weet hij ook waar hij heen fietst: naar Californië, want daar ligt Bethany, wier treurige teloorgang trouwens in flashbacks voor ons beschreven wordt.

Forrest Gump

En Smithy maar fietsen. Hij valt er flink van af en ontleent veel inspiratie aan de long distance-gesprekken die hij voert met zijn voormalige buurmeisje Norma, die in een rolstoel zit maar bewondering afdwingt door haar nuchtere en praktische levenshouding. En ja, het feit dat hij pal naast haar heeft gewoond leidt wel degelijk naar de gedachte dat wij mensen maar al te vaak geen oog hebben voor de mooie dingen die zich vlak voor onze ogen afspelen. En nee, dat is lang niet het enige cliché dat Ron McLarty voor ons opdist. Maar zijn Ide, een Forrest Gump-achtige simpelmans met een hartje van goud, is zo'n schat dat dat allemaal niet dondert. Het is totaal niet lastig om zijn onbevangen kijk op het leven over te nemen. Gewoon een heel fijn boek.

Ron McLarty - The Memory of Running
Uitgeverij: Time Warner


Bestel dit boek direct:


The Memory of Running
Ron McLarty