Danig komisch en ongewoon boek over drie zestigers die worden 'uitverkoren' om gedurende een maand op regeringskosten in een hotel aan de kust een volledige lichamelijke en psychische check-up te ondergaan.

Hoewel er van science fiction-elementen (bliep bliep-robots en metallic computerstemmen) geen sprake is, speelt dit verhaal zich af in de toekomst. De verzorgingsstaat heeft zijn beste tijd gehad, en hoe ziet het leven er tegen die tijd uit voor 60-plussers? Van Riel schrijft onder een pseudoniem, maar is een insider met voorspellingen die niet eens zó bizar lijken. Zijn toekomstbeeld is er een van een koele maatschappij waarin iedereen zijn eigen deel opeist, en waar voor mensen-op-leeftijd speciale voorzieningen worden getroffen om ze zo lang mogelijk gezond dus aan het werk te houden. Zulke initiatieven gaan voor de betrokkenen gepaard met een regime vol regeltjes en beperkingen, waar het individu, in dit geval de ouderen, tegen rebelleren.

Zwarte humor

Op dit wat taaie fundament heeft Van Riel een wervelend verhaal geschreven, meer zwarthumoristisch dan melancholiek. Freek, Lorella en Anton zijn de drie zestigers; intelligente mensen die soms worden overvallen door buien van weemoed, en die dapper blijven vechten voor een stukje individualisme. En die strijd is een zware, in een wereld waar ouderdom en uitgerangeerd zijn trouwe gezellen zijn. Alsof oud worden de Achtste Hoofdzonde is, al wordt de titel anders verklaard in een dialoog tussen twee religieuze leiders.

Zeitgeist

Dit is een boek dat je niet zo snel op zou pakken. Wie wil er nou nog verhalen lezen over oudere mensen? De tijd waarin zij vele romans van De Beauvoir, Couperus en Marquez als vanzelfsprekend domineerden, lijkt ver achter ons. Het is vast Zeitgeist, omdat nu alles stralend, jeugdig, fris, vernieuwend en vooral aantrekkelijk moet zijn. Echter: wat is er aantrekkelijker dan humor, en dat bieden de senioren in dit boek in overvloed. In Van Riel's droogkomische stijl ondergaan ze op het instituut de commando's van zuster Twijntje, die automatisch overschakelt op dat betuttelende toontje alsof ze ongezeglijke kinderen in bedwang moet houden.

Zonder leedvermaak

Ook de verledens van de drie hoofdpersonen bieden schitterende anekdotes. Zoals Lorella's escapades met een Italiaanse, dommige zanger, die zij meer talent toedicht dan hij verdient en als artiestennaam Enrico Mortadella geeft - later door een journalist vertaald als Zingende Worst. En als Freek en Anton in een opwelling aan de erectiepillen gaan om nog 's flink van bil te kunnen als jonge dekhengsten, gaat de auteur helemaal los: deze passages zijn ontroerend, veelbetekenend, aangrijpend, en tegelijkertijd om te gieren van het lachen - evenwel zonder enig leedvermaak. Het is de bedoeling dat het kuuroord regelt dat zij als herboren weer aan het leven kunnen deelnemen, maar soms is de geest jonger dan het lichaam.

Jakob van Riel - De Achtste Hoofdzonde
Uitgeverij Balans


Bestel dit boek direct:


De achtste hoofdzonde
Riel, J.