De Nederlandse onderwijzeres Fenny Brinkman doet een boekje open over haar zesjarige ervaring op een islamitische school.

Dat Brinkman een boek heeft gepubliceerd over haar ervaring op een islamitische school, is nu precies wat haaks staat op het beleid van dit onderwijsinstituut, waar het motto 'Shhht... mondje dicht' lijkt te overheersen. Het is een van de vele tegenstellingen die in dit boek te lezen zijn. Zelf is Brinkman geen moslim, maar toch moet zij bijvoorbeeld een hoofddoekje op voor de klas en op het schoolterrein. Als het bestuur van de school wijzigt - na bezoekjes van zwaar gesluierde delegaties uit Saudi Arabië - worden die kledingvoorschriften steeds gekker. Ook mannen moeten hun armen gaan bedekken, want blijkbaar is de aanblik van een stukje elleboogvel al genoeg om stuiterend van geilheid door de gangen sjezen.

Levend begraven

Het is een verstikkende wereld waarin Brinkman zich heeft begeven. Na een paar hoofdstukken heb je het gevoel alsof je levend bent begraven. Toch weet ze het zes jaar vol te houden, omdat Brinkman de indruk wekt een toegewijde onderwijzeres te zijn, die kinderen graag laat lachen en spelletjes wil leren. Dat de kinderen problemen kregen omdat de door hen gemaakte roosjes op papier op een kruis zouden lijken (Haram! Haram!! Haram!!!) is een van die opmerkelijke zaken waarmee dit boekje bij verschijning het nieuws haalde.

Hypocrisie

Naast haar toewijding jegens de kinderen, is het ook de humor die haar overeind houdt. Terwijl humor nu niet bepaald iets is wat je op deze school terugvindt. Zoals Brinkman het beschrijft, is het een sombere bedoening waar de onderwijzeres voortdurend op de vingers wordt getikt door zowel de schoolleiding als de ouders van haar pupillen. En dan die hypocrisie. Van andere leraren die stiekem biertjes drinken en lekker met westerse wijven aan de zwier gaan in het uitgaansleven, om de volgende dag weer stipt en streng islamitisch voor de klas te staan en tegen Brinkman 'Shhht... mondje toe' fluisteren. Er zijn ook islamitische leraren die het strenge beleid te gortig wordt, en de deur achter zich dichttrekken om nooit meer terug te komen.

Spiritualiteit?

Maar hoe openhartig Brinkman ook is: echt opzienbarend is het niet meer, omdat deze scholen al vaker tegen het licht zijn gehouden, en die antiwesterse sentimenten kennen we ondertussen wel. En wat in dit boek (wederom) ontbreekt, is een weergave van de positieve spirituele invloed van de islam. Wat Brinkman niet valt aan te rekenen, want die is niet islamitisch. Dus misschien begrijpen wij 'm gewoon niet. Verknocht zijn aan je geloof en je leven daaromheen boetseren, zou toch ergens wel gepaard moeten gaan met een serene, innerlijke rust en een gevoel van vredigheid of troost: al is het maar af en toe. En het is een feit dat datgene wat over de islam wordt gepubliceerd, die sereniteit nog niet op afstand benadert. Wellicht ligt hier een gigantisch terrein open voor spirituele geloofsbelijders die hun religie op die manier ervaren. Ik zou zo'n publicatie in elk geval met belangstelling lezen.

Fenny Brinkman - Haram
Uitgeverij Balans


Bestel dit boek direct:


Haram
Fenny Brinkman