"Van het nu volgende verhaal is geen woord gelogen," zo becommentarieert Bret Easton Ellis zijn nieuwste boek Lunar Park.

Geen woord gelogen? Je zou het bijna geloven, want Ellis wijdt het beginhoofdstuk aan zijn leven sinds zijn debuut Less Than Zero. Hij analyseert de beginphrases uit zijn vorige boeken zoals genoemde Zero en ook American Psycho, en beschrijft daarbij wat de gevolgen voor hem als jonge auteur zijn geweest. Die zijn niet voor de poes, als het tenminste waar is wat hij vertelt: wekenlange sessies op hotelkamers en artsy-party societyfeestjes in een grenzeloze roes van drank, drugs en natuurlijk veel meiden en jongens voor de seks - Ellis swings both ways. Tenminste, nogmaals, als het allemaal waar is.

Requiem

Na dat eerste hoofdstuk gaat Ellis de diepte in, en op een manier waar Mozart's Requiem als soundtrack onder geplaatst mag worden. De dood van zijn door hem verafschuwde vader gaat hem parten spelen; een man naar wie hij - volgens eigen zeggen - zijn psychopaat Patrick Bateman (uit American Psycho) heeft gemodelleerd. Ellis is inmiddels neergestreken met zijn oude vlam, de filmster Jayne, met wie hij een zoontje heeft. Van een andere man heeft Jayne inmiddels ook een dochtertje. De v/h gevierde en immer stonede schrijver speelt nu de vaderrol in een luxe buitenwijk bij de stad New York, ver afgelegen van het verleidelijke nacht- en clubleven van de Big Apple.

Halloween

Dat buitenwijkverhaal begint op Halloween, het nationale feest dat traditiegetrouw in het teken staat van spoken en hocus-pocus. Op het feestje bij hen thuis, waar Ellis maar weer 's niet van de drank en drugs kon afblijven, ontwaart hij een gast die zich heeft verkleed als Bateman, compleet met jaren 80 bebloed Armani-pak. Of is die ook niet echt? Want Ellis is, net als in American Psycho, weer heel knap in het jongleren met realiteit en waarheid. Een gegeven dat niet lastig te accepteren is, gezien zijn onvoorstelbare inname van verdovende middelen gedurende 20 jaar, plus het feit dat hij nog steeds op gezette tijden zijn neus in de pakjes coke steekt.

Old meets new

Realiteit of niet: Ellis tovert een uitmuntend verhaal tevoorschijn waarin zijn oude personages weer gestalte krijgen, en hij zelfs bezoek krijgt van een rechercheur die een serie moorden onderzoekt die precies lijken op die uit Ellis' vorige boek. Een van de slachtoffers zou heel goed de studente kunnen zijn op wie Ellis zo geilt. Er gebeuren meer creepy dingen, zoals het elektronische knuffelbeest van het dochtertje dat een eigen leven lijkt te leiden, en een graftombe met de naam van zijn vader erop die plots uit zijn tuin verrijst.

Alter ego

De kalmte van de suburbane wijk en het gezinsleven begint voor Ellis steeds meer op een nachtmerrie uit te lopen, waarin hij allerlei demonen - al dan niet echt - moet bestrijden. Wat een worsteling maakt de man mee, maar zijn prozaïsche vaart is niet te stelpen. Hoe hij zich als buitenstaander van alles beschouwt, wordt gesymboliseerd door de gesprekken die hij gaat voeren met een alter ego schrijver. Deze stijlkunsten van Ellis worden nergens geforceerd, en de apotheose in het laatste hoofdstuk is helemaal uitzinnig goed. De snuifgek van Less Than Zero is dan ouder geworden, niet wijzer, maar wel nóg beter.

Lunar Park - Bret Easton Ellis
Uitgeverij Van Ditmar.


Bestel dit boek direct:


Lunar Park
Bret Easton Ellis