Herinnering Aan Mijn Droeve Hoeren - Gabriel García Marquez

De meest geliefde Nobelprijswinnaar van de Literatuur, Gabriel García Marquez, schreef een ontroerende roman over liefde op leeftijd

Met zijn rijke stoet aan karakters in 100 Jaar Eenzaamheid schreef hij literatuurgeschiedenis, en gaf met dat boek het magisch realisme definitief gestalte. Er zat maar liefst 10 jaar tussen zijn laatste roman en deze: daartussen was de auteur druk met zijn memoires, en weerhield een ernstige ziekte hem van schrijven.

Liefde op leeftijd

Is het daarom dat Herinnering Aan Mijn Droeve Hoeren een ode lijkt aan de melancholie? Alsof Marquez erin berust heeft in een soort van tragische eindfase terecht te zijn gekomen? Zijn naamloze hoofdpersonage is een oude man, die zichzelf voor zijn negentigste verjaardag een jonge maagd cadeau geeft. Met wie hij niet één keer de liefde zal bedrijven, maar op wie hij, terwijl hij vele nachten naast het slapende meisje doorbrengt, voor het eerst echt verliefd wordt.

Delgadina

Marquez levert een prachtig bedaard verhaal, verteld in de ik-persoon waar hij daarvoor zelden gebruik van maakte. Alles wat er gebeurt, is teruggebracht tot de belevingswereld van die ene oude man, die nog nooit heeft geneukt uit liefde. "Dat moet je beslist een keer doen voordat je doodgaat," zegt een vriendin hem. Maar nacht na nacht bewondert hij de slapende maagd die hij Delgadina noemt, zonder zijn cadeau te incasseren.

Kort verhaal, dito leven

Hij warmt zich aan zijn fantasie over hoe de echte liefde zou kunnen zijn, en vermijdt dat de realiteit zijn droombeeld zal komen verstoren. Dat Marquez die koers vaart, is begrijpelijk: wie op die manier negentig is geworden, loopt niet graag het risico om er veel te laat achter te komen wat hij gemist heeft. Daarmee boet de roman wel in qua de gebruikelijke levendigheid en diepe gevoelens, waar de meester van de menselijkheid altijd in grossierde. En voelen we bij de oude man eerder berusting in de keuzes die hij in zijn leven heeft gemaakt, dan angst om een verloren leven. Wellicht is het boekje daarom zo kort, slechts 126 pagina's. Want wie niet echt geleefd heeft, heeft weinig te vertellen.

Uitgeverij Meulenhoff

Tip de redactie