Guilty pleasure uit Noorwegen: een seriemoordenaar houdt huis en de recherche tast in het duister. 3,5 sterren

Ik reis alleen is het lovend ontvangen debuut van de Noorse schrijver Samuel Bjørk, die, inderdaad, de benodigde ingrediënten van stal haalde voor een alles-in-één thriller.

Het verhaal schiet uit de startblokken met de vondst van een zesjarig meisje dat aan een boom is opgeknoopt. Het tragische tafereel is aangevuld met enkele parafernalia zoals een kaartje om haar nek waar op staat: Ik reis alleen. Alarmbellen gaan rinkelen: dit is nog maar het begin.

Het rechercheteam

Dan worden de spelers geïntroduceerd, te beginnen met rechercheur Holger Munch. Munch houdt van Bach en van wiskunde, hij eet en rookt te veel, maar hij drinkt niet. En hij is vrijgezel. Als personage is hij niet zozeer complex, maar sluw uitgewerkt met sterke en zwakke plekken voor een cruciale rol in het verhaal.

Munch stelt een team samen met rechercherende lieden die gek genoeg zijn om duistere opponenten te kunnen doorgronden, van wie de jonge Mia - zware depressie - en de hacker Gabriel - nerd annex aanstaande vader - de meest interessante zijn. Bjørk geeft dit rekruterende deel een soort X-Men-achtige sfeer, wat zeker bijdraagt aan de guilty pleasure.

Mistbanken

Wat de auteur buiten de ontwikkelingen bij de recherche componeert, met mogelijke daders en/of getuigen, is een veelheid aan personages die de mistbanken opwerpen. Lang blijft in het ongewisse of en hoe zij betrokken zijn bij het groeiende mysterie dat steeds meer vingers krijgt.

Elk personage wordt goed geïntroduceerd en als een pion in het verhaal geplaatst, alhoewel niet zonder enkele clichés als de journalist met funest veel ambitie en de seriemoordenaar die gaat provoceren.

Als het gaat dagen bij de recherche en de contouren van de dader zich in de nevelen beginnen af te tekenen, is het in dit genre altijd de vraag of de suspense dan overeind blijft. De auteur heeft dat aspect met een technisch sterk afgedicht plot ondervangen, waarin de vele personages goed gedoseerd naar voren geschoven om de spanningsboog  strak te houden.

Ik reis alleen is in psychologisch opzicht van rijstpapier, maar qua plotknopen is het een macramétapijt van minstens twee bij drie meter.

Ik reis alleen is verschenen bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff in een vertaling van vertaling Renée Vink.