Een week vol nieuwe boeken en dus nieuwe recensies; waarin werd gerecenseerd, bekritiseerd, bejubeld en geprezen. Hier volgt een overzicht van de beste boeken van de week.

NU.nl blikt in samenwerking met Boeqt.nl terug op de week.

Maartje Wortel ontving deze week de BNG Bank Literatuurprijs voor haar roman Ijstijd. Wortel imponeerde de jury met haar nuchtere stijl. Ijstijd gaat over de mislukkende liefde tussen een lethargische man en een vrouw.

Het Valentijngenootschap vindt dat juist het romantische boek meer aandacht zou moeten krijgen. Dit jaar reiken zij voor het eerst de Valentijnprijs uit, voor het beste boek in het genre. De genomineerden zijn Sandra Berg, Marjan van den Berg, Angelique van Dongen, Olga van der Meer en Thea Zoeteman-Meulstee.

Yves Petry - Liefde bij wijze van spreken
Liefde bij wijze van spreken is de zesde roman van Vlaming Yves Petry. Het is een schrijversroman en een aaneenschakeling van dramatische gebeurtenissen in een klassieke tragedievorm van vijf bedrijven. Zowel de Volkskrant als de Groene Amsterdammer complimenteren Petry om zijn trefzekerheid, stijl en gewaagde metaforiek. Maar het schort aan samenhang en subtiliteit. De recensent van Groene Amsterdammer vindt het drama een 'Vampire Diaries-gehalte' hebben; relatieconflicten op tienerniveau, waaruit je blij verlost wordt door de volgende bloederige moord.

4 sterren van de Volkskrant en boek van de week in de Groene Amsterdammer.

Ronald Giphart - Harem
Ook Ronald Giphart’s nieuwe roman is uit. Toen het vorige week 3 sterren kreeg van Elsevier was het nog te vroeg voor een plaats in dit overzicht, maar nu de 3 sterren van de NRC en de Volkskrant daar nog bij komen, staat het totaal op 9 en kunnen we er niet meer omheen. Harem vertelt het verhaal van een beroemde fotograaf in Zweden die er een extravagant (liefdes-)leven op nahoudt, bezien door de ogen van zijn twintigjarige zoon die een boek besluit te schrijven over zijn vader. Arjan Peters van de Volkskrant vindt dat het Giphart wel goed staat, die nieuwe volwassenheid in zijn schrijven.

Dat Giphart een diepere laag wil aanboren is ook Elsevier duidelijk, maar volgens hen is de achterflap virtuozer dan de inhoud. In de NRC is de beoordeling van Harem onderdeel van een drievoudige recensie van de nieuwste boeken van Giphart, Ernest van der Kwast en Herman Brusselmans (beide ook 3 sterren), als volgt samengevat: grappige schrijvers maken geen literatuur, maar het is leuk dat ze het proberen. 

Jirí Weil - De hartslag van Moskou
Tragikomisch mag een literaire roman dan weer wel zijn, graag zelfs. Zoals de romans van Jirí Weil. In De hartslag van Moskou heeft de Tsjech zijn ervaringen als journalist in het Moskou van de jaren dertig prachtig omgegoten in romanvorm. In het boek lees je de verhalen van drie personages die worstelen met hun idealen, terwijl rondom hen de Sovjet-Unie vorm begint te krijgen. Volgens de 4-sterren recensie van de NRC: een bloedstollend, maar ook dromerig boek, dat je behalve als roman ook kunt lezen als een van de eerste insidersverslagen uit de dagen van de grote zuiveringen.

In 1937 gepubliceerd, nu voor het eerst in Nederlandse vertaling.

Katherine Graham - Persoonlijke geschiedenis
De autobiografie van Katherine Graham leest volgens de Groene Amsterdammer heerlijk weg. Naast fijn verteller was Graham vooral een prijswinnende uitgeefster en boegbeeld van het vroege feminisme. Toch blijft ze zelf zeer bescheiden, misschien zelfs te bescheiden. De verhalen over wereldleiders die bij haar aan tafel dineerden en over de gang van zaken bij The Washington Post zijn er gelukkig niet minder smakelijk op.

Voor haar Persoonlijke geschiedenis ontving Graham in 1997 de Pulitzerprijs.

Piet Gerbrandy - De jacht op het sublieme
In twintig essay schrijft Gerbrandy op een bijzondere manier over de relatie tussen taal en het lichamelijke; Poëzie en literatuur als een erotische extase, om aan jezelf te ontsnappen. De verbindende factor tussen de essays is 'het sublieme'. Maar volgens de NRC houdt veel meer nog dan het sublieme, Gebrandy's eigen stem de ideeën bijeen. Dat hij eigenlijk een keurige classicus is, is enkel aan de inleiding terug te zien.

Eindoordeel: 4 sterren.