Boekrecensie: Takashi Hiraide - De kat

Een Japans koppel ontdekt diepere waarden in het leven via de hartveroverende charmes van een kat.

Mooi als iemand zo naar zijn omgeving kan kijken: "Een buulbuul daalde uit de kruin van de zelkova van de oosterburen neer, slaakte een schrille kreet en vloog weg."

Net zo aandachtig volgt hij de schichtige libel met zijn ogen, of de sprinkhaan. En dan staat de verteller maar gewoon in zijn achtertuintje, waar hij zinnen aaneen rijgt als een edelsmid een filigrein.

Geen vetpot

Takashi Hiraide schreef een verfijnde, elegante novelle over een Japans koppel dat werkzaam is in de boekenwereld - geen vetpot, wel voldoening - dat een huurhuis in een lommerrijke buurt betrekt. Ze kunnen zich dit fraaie plekje veroorloven, omdat Japan zich dan nog op het randje van het Showa-tijdperk bevindt, de regeerperiode van keizer Hirohito die afliep in 1989, wat - bij toeval - samenviel met de ineenstorting van de vastgoedmarkt.

Het is achtergrondinformatie dat slechts zijdelings word aangestipt door de auteur. De hoofdmoot van het verhaal is hoe het leven van zijn Japanse stel in deze groene zone verandert, met name door het katje van de buren dat te eigengereid is voor domesticatie maar met haar speelse charme iedereen om haar pootje windt.

De kat ontketent een reeks observaties van de geneugten van de tuin en de sociale contacten in de buurt, waarmee een heel poëtisch spectrum wordt geopend.

Capriolen

De auteur legt fraai literaire dwarsverbanden tussen geometrische vormen in de wiskunde en de capriolen van 'Pukkie', zoals ze haar noemen, en op klanken in de taal en het gehoorvermogen van de kat. Als ze een kunsttentoonstelling bezorgen, onthaalt hij de lezer op een analogie van kleurstellingen en alweer die kat.

'Bij de [...]chromolithografie verschenen de kleurschakeringen op een steendruk, wisselend van dimensie in een slingerbeweging. Die beweging van de ene dimensie naar de andere was precies de prooi die moest worden gevangen.'

Als de huurperiode afloopt, grijpt hij tijdens zijn speurtocht naar een nieuw onderkomen terug op een Europese klassieker van Machiavelli, die met Leonardo da Vinci een gemeenschappelijke droom koesterde om de rivier in Florence om te leggen vanwege de overstromingen. Het gedicht dat hij in dit verband citeert, over de mogelijkheid om iets wat onbeweeglijk is toch in beweging te krijgen, vloeit als zilver over in het verhaal.

Idylle

Het leest fijn, deze met vele verwijzingen verrijkte novelle over zachtaardige mensen. Want daar gaat De kat vooral over: de manier waarop de mensen in dit verhaal, in een tijdsbestek van een paar jaar, naar elkaar toe kunnen groeien en elkaar tot steun kunnen zijn. Hiraide heeft daarmee welbeschouwd een kleine idylle geschreven - en wat een verademing is dat.

De Kat is verschenen bij Uitgeverij Meulenhof, vertaald uit het Japans door Luk Van Haute. 

BEOORDELING

Tip de redactie