Autobiografie van de jongste tenniskampioen van Wimbledon. Heftig is het, dat leven van Boris Becker. En wat blijkt: het boek is niet alleen interessant voor tennisadepten.

Duits fenomeen

Becker bewijst zijn lezers een groot plezier: hij slaat zijn lagere schooltijd over en begint direct bij het moment suprème op Wimbledon, als hij als 17-jarig broekje de meest prestigieuze tennisbeker wint. Prompt werd hij net zo bekend als het Duitse uithangbord, de Volkswagen, en veranderde zijn leven in één klap.

Vrouwen

Dat die ommekeer hem meer leed dan plezier heeft bezorgd, wordt duidelijk uit dit bijzonder openhartige levensverhaal. Na bijna 20 jaar blikt hij terug, en beseft dat hij al die tijd publiek bezit is geweest. Ironisch beschrijft hij hoe zelfs zijn stoelgang nog stof tot headlines vormde. Maar vooral de vrouwen in zijn leven, en dat waren er nogal wat, deden stofwolken opwaaien.

Drank, pillen, vrouwen

Het leuke aan de speler is dat Becker daadwerkelijk wat te melden heeft, en ook niet aarzelt om flink met de billen bloot te gaan. Zijn observaties van zijn collegae, trainers, levenspartners en andere mensen komen niet van een sportgek die zich voor alles afsloot behalve voor zijn racket. Hij zegt ronduit, in een van de sporadische reflecties op zijn pre-Wimbledon leven, dat zijn vader hem al enigszins geringschattend 'een gevoelige ziel' noemde. Dat is hij zeker; zijn dark side dreef hem tot overmatig pillen- en druggebruik, en tot een klopjacht op vrouwen die bijna aan een razzia doet denken.

Ma Becker

Ook is er een vrij ontroerend hoofdstuk van mama Becker zelf, die het helemaal niet zag zitten dat haar kwetsbare nazaatje zijn studie afbrak om proftennisser te worden. Een blessure die hij indertijd opliep beschouwde ze bijna als een zegen, omdat dit hem zijn toekomst als topsporter kon kosten. Zoals alleen moeders dat kunnen voorzien, had ze er geen fiducie in dat haar zoon uit het juiste hout gesneden was om in de schijnwerpers te staan.

Intelligent verslag

En daar heeft ze gelijk in gekregen, zoals Becker ruimschoots toegeeft. Toch is deze autobiografie geen larmoyante klaagzang. Het is een behoorlijk intelligent verslag van iemand die het leven zelf als leerproces beschouwt. En die het tennisveld heeft ingeruild voor een andere wedstrijd: een goede vader zijn. Okay, dat zegt Becker dan wel een tikje klef, maar na zo'n aardig boek, vol jeuïge anekdotes uit de tenniswereld, kan hij best wel een potje breken. De Speler - Boris Becker. Bruna Uitgevers BV