In de prachtige verhalenbundel  van Thomas Heerma van Voss legt de schuchtere mens het niet zelden af tegen de beter gebekte vogeltjes. 

In het landschap van De derde persoon lopen geen ondernemende expeditiereizigers rond. Uit schroom, uit onzekerheid - het soort eigenschappen dat veelal bij de teruggetrokken mens hoort - observeren ze hun omgeving vanuit een vaste, beschutte positie. Toch is de scope vanuit die bescheiden plek aanzienlijk, en wat ze niet zien, denken ze er vaak zelf bij.

In het eerste verhaal gebeurt dat in klassieke zin: een man kijkt door het raam van zijn huis uit op een erotische massagesalon aan de overkant, en verzint achtergrondverhalen bij de cliënten.

In het tweede verhaal is de hoofdpersoon eerder een klassieker van de moderne tijd is: iemand die online soepeler communiceert dan bij mensen van vlees en bloed.

Contrast

Van een groot contrast zijn twee andere verhalen, over een ter dood veroordeelde man in Amerika en in het andere een zoon aan het sterfbed van zijn vader. De begeleider van de ter dood veroordeelde krijgt geen enkele vat op de misdadiger, bij wie hij intensief naar een reden zoekt voor diens ongelooflijke wandaad.

Het is alsof de auteur hier te ver buiten zijn belevingswereld zit. De introverte zoon bij de introverte vader komt daarentegen juist op weergaloze wijze tot duiding. Het verhaal is een juweel, verbeeld in het vuurvaste proza van Heerma van Voss, die met zinnen als "Het was voor het eerst dat hij geen retourkaartje kocht" de melancholie laat landen als een meteoriet.

Dat sierstuk contrasteert in inhoudelijke zin met het daaropvolgende verhaal. Het gaat over een vader  wiens tekortkomingen door zijn zoon in een gepeperd boek zijn beschreven, en beiden worden live ondervraagd in een tv-programma. Het is een ontroerend, gelaagd portret van onbegrip en menselijke fouten - een nieuwe invalshoek voor de vader/zoon-relatie alsook een spotlustige observatie van de confrontatie-tv in het huidige tijdsgewricht.

Afgeronde personages

Een eigenschap die de personages in vrijwel alle verhalen met elkaar gemeen hebben, is dat ze ondanks hun afstandelijkheid oprecht emoties durven te voelen. Voor zover ze die tot zich laten komen dan, alsof ze zelf willen doseren wat de buitenwereld op hen afstuurt.

Ze zoeken geen verlossing in modern cynisme of onverschilligheid, maar houden zich staande terwijl ze de storm in hun binnenste laten woeden, om er als rijper mens uit te komen. Dat levert per verhaal afgeronde personages in afgeronde verhaallijnen op. Een streven dat niet in elke verhalenbundel wordt behaald, maar wel in De derde persoon

De derde persoon is verschenen bij uitgeverij Thomas Rap.