Wat hebben de mensen met elkaar gemeen die op vernuftige maar beestachtige wijze worden omgebracht? Spitse thriller voert een race tegen de klok.

Stefan Ahnhem heeft zijn messen kunnen slijpen op een aantal scenario's voor de Zweedse tv-serie Wallander, gebaseerd op de boeken van Henning Mankell. Zonder gezicht is Ahnhems debuut als thrillerschrijver, waarin hij zijn voorbeeld naar de kroon steekt wat gruwel betreft.

Zonder gezicht valt in de categorie bloedsoep en hinkelplot.

Centraal personage is de Zweedse rechercheur Fabian Risk, die met zijn gezin van Stockholm naar het rustige Tagaborg verhuist. Als de verhuisdozen nog tot aan het plafond staan opgestapeld, wordt hij al met een moordzaak om de oren gemept. De dode is namelijk een voormalig klasgenoot van Risk, en wellicht heeft hij een aanknopingspunt.

Pesten in de klas

Risk herinnert zich het getreiter van twee jongens in zijn klas, dat destijds extreme vormen aannam. Als de tweede dode wordt gevonden, voor wie de moordenaar ook al zo'n creatief morbide executiemanier had bedacht, lijkt de zaak beklonken wat het vaststellen van de dader betreft.

Op dat moment is de lezer nog maar op pagina vijftig en zijn er nog honderden te gaan. Vanwege zijn achtergrond als scenarist is de auteur is van de telematische stijl - elke handeling wordt expliciet beschreven - en dat wil in het thrillergenre het aantal bladzijden door de bank genomen aardig opjakkeren. Maar de dikte van Ahnhems boek is voornamelijk omdat er een eindeloze reeks misleidende plotwendingen in zitten.

Sterke plot

Dat slalommen werkt als een tierelier en het houdt het verhaal overeind. Dat mag ook wel met deze personages. Risk zou Wallanders schoenen nog niet mogen poetsen, en het privégedoe met zijn vrouw schuurt als een pannenspons. Zij wil meer aandacht van haar man, maar omdat ze geen verzachtende voorgeschiedenis heeft gekregen, is haar personage gereduceerd tot een zeurderige sta-in-de-weg.

Toch is de plot zo knap geconstrueerd, dat de zwakte van de personages pas bij de ontknoping hun wissel trekken. Ahnhem lijkt op het eind aan het overcompenseren voor een slotfase die - opnieuw - te telematisch is uitgewerkt voor dit medium. Het zij hem vergeven, want veel thrillerauteurs hebben de neiging om in de ontknoping door de knieën te gaan.

Verschenen bij Uitgeverij Ambo Anthos. Vertaald door Bart Kraamer.