De Brit David Hewson schreef succesvolle thrillers over Rome, en hij werd nog bekender door zijn op de Deense tv-serie The Killing gebaseerde boeken. Nu.nl sprak met hem over Poppenhuis, zijn eerste 'Amsterdamse' thriller.

De auteur is donderdagavond in Amsterdam aanwezig bij de Avond van het Spannende Boek, dat de aftrap is van de Maand van het Spannende Boek.

Hebt u lang moeten researchen om het Amsterdamse beeld in uw boek te vatten?

"Ik heb Amsterdam veelvuldig bezocht, dus ik had al een redelijk veelomvattend beeld van de stad, en ik heb er een poos een etage gehuurd. In die tijd merkte ik dat het een wereldstad is, waar toch een dorps karakter heerst. Dat gegeven heb ik in de roman verwerkt, zoals via het personage van de kroegbazin die zich telkens opwerpt als hondenoppas van de rechercheur. Ze doet ook zijn wasgoed. Zoals mensen zich hier over elkaar ontfermen, dat vind ik een typisch Amsterdams trekje."

Hoe hebt u andere Amsterdamse karakteristieken opgespoord?

"Door veel rond te lopen, te observeren, en de Amsterdamse clichés te omzeilen. Dingen over de coffeeshops en de hoerenbuurt vind je in elke toeristenfolder. Allicht komen ze in Poppenhuis voor, maar in het boek heb ik echt de focus op de mensen gelegd: rechercheurs, politici, gangsters, en niet in de laatste plaats hun familieleden. In mijn ogen is het gezin, en dan met name de kinderen, de belangrijkste drijfveer. Al mijn personages hebben dan ook kroost dat een sleutelrol in het verhaal vervult."

Hebt u zich voor de politieke plotlijn in Poppenhuis gebaseerd op de werkelijkheid?

"Mijn politieke hoofdpersonage is een breekijzer dat de Wallen wil ontmantelen, iets wat deels is ontleend aan reële ontwikkelingen in Amsterdam. Persoonlijk ben ik benieuwd of de verstrekkende ambities iets uithalen bij een fenomeen dat zo volledig ingebakken is - ik heb er een hard hoofd in. Na zo veel decennia van gedogen zijn er ongetwijfeld een heleboel verschillende belangen ontstaan. Hoe krijg je dan nog alle betrokkenen op één lijn? Op dit gegeven heb ik een subplot gebaseerd, verder wilde ik me niet op de actualiteit storten. Bij faction-thrillers hoeft er maar iets te gebeuren en de bodem valt uit je verhaal."

U weet wel dat er net een liquidatie in Amsterdam heeft plaatsgevonden die op een afrekening uit uw boek lijkt?

"Is het waarachtig? Kijk eens aan. Maar zo toevallig is dat nou ook weer niet, het is wel inherent aan dat beroep, zullen we maar zeggen. Het viel me wel op dat dit soort liquidaties hier behoorlijk publiek zijn; in Engeland lopen de afrekeningen in het criminele circuit veel minder in het oog."

Het belangrijkste gangsterpersonage, Theo Jansen, is een echte Amsterdamse zware jongen. Is dat uw beeld van de Amsterdamse onderwereld?

"Jansen beseft dat criminaliteit in een samenleving een gegeven is, en hij vindt dat er dan maar het beste een echte Amsterdammer aan het roer kan staan. Er komt ook een Surinaamse gangster voor in Poppenhuis, en in mijn volgende boek is er een fikse rol weggelegd voor een Turks onderwereldfiguur. Net als elders is de onderwereld in Amsterdam allang geen blanke bedoening meer.

Jansens tegenhanger, rechercheur Vos, is een soortgelijke oudgediende. Ook hij beseft dat criminaliteit een feit is, en dat zijn werk nooit zal ophouden. Hij heeft dat aanvaard, in tegenstelling tot zijn nieuwe assistente, die nog erg jong en gretig is. Deze interactie heb ik expres zo geboetseerd, omdat ik zocht naar een contrasterende sidekick voor Vos."

Wat zouden ze in het buitenland denken van onze criminaliteitsaanpak zoals u in Poppenhuis hebt beschreven? Er komen wat naïeve 'Mickey Mouse'-aspecten in voor.

Maak je geen zorgen, bij ons in Engeland wandelen gedetineerden ook wel eens doodleuk de gevangenispoort uit. En dan heb ik het over gangsters die als levensgevaarlijk te boek staan. Ook wij hebben onze draaideurcriminelen. Ook wij hebben rechercheurs die precies weten waar de foute gasten zitten zonder ze achter de tralies te kunnen zetten.