Levendige en originele thriller met Centraal-Lapland als magisch decor. Iedereen is verkleumd en loopt in donspakken of rendierhuiden. 

We zitten hoog in het noorden, dat in deze thriller een smeltkroes lijkt te zijn van Noren, Zweden, Finnen,  Lappen, en met name de Sami, een van de oudste oervolkeren van Europa. Sami zijn nomadische rendierhouders, wier leefwijze en taal door de nieuwe bewoners van Centraal Lapland in de verdrukking zijn geraakt.

Onlangs is er een belangrijk item van het culturele Sami-erfgoed, een sjamanentrommel, aan hen teruggegeven. Bij een inbraak in het museum wordt dezelfde trommel geroofd. Als er een vermoorde Sami wordt gevonden, met afgesneden oren alsof hij een gemerkt rendier is, begrijpt de regionale politie dat er iets groots aan de hand moet zijn. De verdenkingen lopen uiteen van de protestantse fundamentalisten tot de Samische separatisten.

Hebzucht

Twee leden van de plaatselijke rendierpolitie, Klemet (afstammeling van het Sami-volk) en Nina, vers uit Noorwegen, raken in de zaak verwikkeld. Ze komen op het spoor van een Franse expeditieleider die vroeger in deze ijzige regio geologisch onderzoek heeft gedaan.

Het spoor loopt verder naar een oude mijn waar volgens de legende een vloek op rust. Dat gegeven leidt tot een bijna Indiana Jones-achtige plotwending, met een Franse geoloog en een foute stroman bij de overheid die zich door hebzucht laten leiden.

Truc geeft een fraaie sfeertekening in deze thriller, met de ijzige kou die in diepvrieswolkjes van de pagina's opstijgt. De soms gespannen verhoudingen tussen de diverse bevolkingsgroepen intrigeren, met diverse belangen en gebruiken die voor de een vooruitgang betekenen, en door de ander als verlies worden beschouwd. En het is er overwegend donker. Het verhaal begint in januari en bij sommige hoofdstukken staat het tijdstip van de zonsopkomst en -ondergang aangegeven met het spaarzame aantal zonuren die dag.

De verdwenen trommel en de moord op de Sami ontketenen een reeks plotlijnen die door Truc, met zijn journalistieke achtergrond, weergaloos worden uitgewerkt. Hij gaat gedetailleerd te werk en strooit met wetenswaardigheden over een regio waar de gemiddelde lezer vooralsnog weinig vanaf zal weten. Bij de speurtocht naar de verborgen mijn komt de geologie van deze regio eraan te pas, waarbij een glansrol is weggelegd voor de drankzuchtige directrice van een geologisch instituut - een geweldig personage als bonus. 

Steekje los

Legio smaakmakers in deze thriller, niet in de laatste plaats door deze verzameling personages bij wie stuk voor stuk wel een steekje los zit. De gesloten rendierherders kunnen soms kwijnend melancholiek zijn en de (relatief) nieuwe bewoners van de streek zijn soms net zo stug vanwege de barre omgeving of omdat ze gewoon op eigen wijze een tikje maf zijn.

Als de zon zich na zo lange tijd eindelijk weer even laat zien, ervaren sommigen dat als een spirituele belevenis. Dat, tezamen met het natuurfenomeen aurora borealis, moet de oervolkeren tot vele mythes en legendes hebben geïnspireerd. Het heeft Truc in elk geval aangezet tot een erg originele thriller.

Veertig dagen zonder schaduw is verschenen bij Uitgeverij Signatuur.

Vertaling Marijke Woudts