Schrijver en (sport-)journalist Leo Verheul (Die 2: Nieuwe Koeien) vertelt in zijn boek De Kunst van het Mislukken over zijn eigen ondergang. "Ik heb mezelf regelmatig voor schut gezet", zegt hij tegen NU.nl.

Leo Verheul was ooit een van de meest succesvolle sportjournalisten van Nederland.

Samen met vriend Hugo Borst begon hij onder andere een nieuw soort sportprogramma, de voorloper van Voetbal International. Hij werd miljonair door te doen wat hij leuk vond: schrijven en praten over sport.

Hij leefde naar zijn vermogen tot het mis ging. Hij ontmoette "verkeerde vrouwen" en veranderde van meervoudig huizenbezitter in een klant bij de voedselbank.

In De Kunst van het Mislukken loopt de lezer via anekdotes samen met Verheul langs de afgrond.

Hoeveel mislukkingen kan iemand verdragen?

"Heel veel, ik ben er aan gewend. Ik weet niet anders. Dit boek komt uit een tijd waarin verdomd veel mensen naar de klote gaan. Als je in zo'n sfeer om jezelf kan blijven lachen door zo’n boek te schrijven, dan kunnen mensen zich daar misschien aan optrekken."

Je boek kwam in de eerste week binnen op plek 44 in de Bestseller Top 60.

"Ik dacht: die gaat gelijk de top tien in. Nummer 44 klinkt niet zo goed. Ik ben er niet van onder de indruk. Maar het is ook eigenlijk niet de bedoeling dat dit boek gaat slagen, want dan sta ik voor aap. Het is wel een teken dat het boek wordt gelezen, daar is het me ook wel om te doen."

Ben je een schrijver die beleefde verhalen aandikt?

"Ik heb vooral geschrapt en er hier een daar een onsje af gehaald, anders is het gewoon niet meer geloofwaardig."

Heb je bewust verhalen eruit gehaald, omdat je dacht dat de lezer het niet aan zou kunnen?

"In Kijkduin hadden we altijd een voetbaltoernooi voor sportjournalisten. De Grote Oren-cup. Ik stond tegenover Fritz Korbach, die al lichtelijk naar drank stonk, en ging hem op volle snelheid met een dubbele schaar voorbij. Toen heeft hij me bij mijn pik gepakt. Heel even had ik de grootste van de wereld."

"Toen ik later onder de douche stond, wees Hugo Borst me op mijn geslacht, dat helemaal zwart was uitgeslagen. Ik heb drie weken nachtmerries gehad dat ik mijn pik kwijt was. Dat is een anekdote die ik gewoon niet meer in dit boek heb kunnen krijgen, omdat ik niet wist wat de lezer er van zou vinden."

Maradona

Voor Sport International bluft Verheul dat hij de voetballer Diego Maradona gaat interviewen. Hij weet dan nog niet hoe moeilijk het zal worden om de Argentijn te spreken. Maradona is op dat moment de beste voetballer ter wereld, maar wordt ook in het verband gebracht met drugsmisbruik en een excessieve levensstijl.

Dagenlang probeert Verheul de voetballer voor een interview te strikken, maar hij krijgt alleen scheldwoorden als antwoord. Uiteindelijk lukt het Verheul, omdat Maradona het Spaans van de journalist meer dan vermakelijk vindt.

Mis je figuren als Maradona?

"Het is wel een beetje saai geworden. Er zijn wel wat gestoorde voetballers, maar je weet niet meer wat ze uithalen. Ze worden zo beschermd door hun club en ze zijn getraind om de media te woord te staan. Als Frank de Boer op dit moment de meest flitsende uitspraken heeft in voetballand, dan is er wel wat aan de hand. Er zijn geen spannende quotes meer te halen."

Met het programma Die twee: Nieuwe Koeien stond je aan de wieg van de huidige voetbalprogramma's. Heeft een programma als Voetbal International nog je interesse?

"Op een gegeven moment weet je wel wat ze gaan zeggen en welke kant het opgaat, dus ik kijk niet meer naar iedere aflevering van VI. Maar ik moet nog steeds smakelijk lachen, het is cabaret. En zo hebben Hugo en ik het toen ook een beetje opgezet. Wij hadden zoiets van: het  moet gewoon een borrelpraat met kleurrijke figuren worden."

Door dit boek kennen heel veel mensen nu pikante details uit jouw leven. Brengt dat schaamte met zich mee?

"Je moet niet denken dat ik niet meer over straat kan of dat mensen heel droevig naar me gaan staan kijken. Het is privé wat er in het boek waar is en wat er niet waar is. Maar ik schaam me er niet voor om te zeggen dat het in de kern allemaal gebeurd is. Je moet de werkelijkheid een beetje laten kantelen, dan krijg je humor. Je doet de waarheid daar ook geen geweld mee aan."

Is dat zelfbescherming?

"Nee hoor, ik ben met de billen bloot gegaan. Over hoeren praten, over drugs praten. Dat is niet dingen weglaten. En ik heb mezelf ook regelmatig voor schut gezet."

Was het een soort boete doen?

"Totaal niet, dan zou het een biecht worden. Ik vind juist dat je het leven moet leiden, zoals het in je hoofd opkomt. Maak fouten, maar ga geen spijt hebben, uitvluchten zoeken of andere mensen de schuld geven."

"Mensen denken dat al die verkeerde vrouwen die ik ben tegengekomen de schuld hebben, maar het lukt me niet om uit te leggen dat het niet zo is. Ik ben zelf in die situaties terecht gekomen. Ik vraag niemand om medelijden."

In de inleiding staat "Het hele bestaan is nog maar tot één ding teruggebracht, het najagen van succes." Je schreef dat als slachtoffer van je eigen succes.

"Ik heb mijn succes altijd op een plezierige manier kunnen vergaren. Mijn werk vond ik altijd erg leuk. Ik kan moeilijk beweren dat ik toen een slecht leven had. Ik zit mezelf kostelijk te vermaken als ik terugdenk aan al die dingen die zijn gebeurd."

"Als iemand die zich in een fabriek het apelazarus werkt en een aalmoes verdient, op een gegeven moment naar de klote gaat en al zijn geld kwijt raakt, dan is dat hard. Maar ik ben er niet zo ongelukkig over geweest. Toen ik bij de voedselbank liep, schaamde ik me dood. Ik had wel een badlaken over mijn hoofd willen trekken. Maar het mislukken heeft mijn geluk niet aangetast. Geen moment."

De Kunst van het Mislukken is bij Uitgeverij Lebowski verschenen.