In Parijs ondergaat een vrouw een kafkaëske Verwandlung: ze heeft een gat in haar geheugen van twaalf jaar. Ze slaapt in als jonge vrijgezel en ontwaakt als moeder.

Als Marie wakker wordt in een groot Parijs appartement, krijgt ze de schok van haar leven: ze is de afgelopen twaalf jaar kwijt.

De man naast haar, de Pablo die ze de avond ervoor ontmoette (dacht ze) blijkt al jaren haar echtgenoot te zijn. Even later buitelen er drie kleine kindertjes over haar heen - die zijn van haar en Pablo.

Gewaagd

Dit gewaagde concept is het vertrekpunt van Het leven van een ander, en Deghelt maakt het nog gewaagder: haar protagoniste trekt niet aan de alarmbel, maar voegt zich in haar nieuwe leven zonder haar omgeving op de hoogte te stellen.

Eerst is Marie te beduusd door de schok, dan denkt ze dat er iets ergs is gebeurd, en ligt het mogelijk aan haar? Bovendien zijn er drie kinderen in het spel die onmiskenbaar van haar zijn, en vanuit een moederlijk oerinstinct neemt ze direct de verantwoordelijkheid.

Zo schept Deghelt een tabula rasa, als allegorie voor een vrouw die haar leven wil evalueren. Marie is als een onbeschreven blad in dit huwelijk en dit moederschap, wat natuurlijk een baaierd aan vragen oproept. En daar gaat het Deghelt met name om.

In technisch opzicht is de uitwerking niet vlekkeloos. Deghelt voert personages en scènes op om de schrik te verbeelden en haar hoofdpersoon brokjes informatie te verschaffen, daarna laat ze die los, alsof ze niet wist hoe ze verder in het verhaal te passen. Zo zijn er aanbidders die zonder gevolgen verdwijnen en is er zelfs sprake van een surrogaatman die zijn deur wijd heeft openstaan voor haar en de kinderen.

Pablo laat zich met een kluitje in het riet sturen als hij het verwarde gedrag van zijn echtgenote opmerkt, en Marie's moeder, die echt voor kritische momenten kan zorgen, wordt om die reden in de periferie van het verhaal gehouden.

Hamvraag

De schrijfster is beter in haar element als het op emoties aankomt, en met de levensvragen die zich in deze context onherroepelijk aandienen. Het huwelijk, de liefde en het moederschap zijn duidelijk de thema's waar het haar om ging. Op dat vlak gaat ze goed de diepte in: zo exploreert ze bijvoorbeeld het geheugen dat als cement of koevoet kan fungeren in een huwelijk, en Marie's worsteling in hoeverre een mens bereid is te veranderen, overtuigt.

Maar de hamvraag is of Marie degene is geworden die ze vroeger voor ogen had, of dat ze machteloos heeft toegezien dat haar huwelijk, carrière en moederschap in hun allesoverheersende tempo het roer van haar leven overnamen.

Couleur locale

Deghelts stijl is innemend, en ze geeft het verhaal couleur locale met een chique, succesvol leven in Parijs en vakantietaferelen in schitterende Franse gebieden en landhuizen.

Toch blijven de aangeroerde kwesties beperkt tot het spectrum van Marie, want zij biedt geen aanleiding om haar leerproces in het universele te trekken. Het leven van deze vrouw uit Parijs blijft ook in dat opzicht het leven van een ander.

Uitgeverij De Geus

Vertaling Marijke Scholts