Schoonheid is geen zegen in het door drugsoorlogen geteisterde Mexico. Moeders verstoppen hun dochters  voor drugsbaronnen die het land afstropen op seksslavinnen.

Ze moeten zien te overleven in een jungledorp waar spinnen, slangen en insecten hun huizen binnendringen. In de smorende hitte, onder armoedige omstandigheden, met helikopters die bijtende middelen over de nabijgelegen papavervelden uitsproeien.

Dit is in het hart van de drugshandel in Mexico, waar criminele bendes de regio afstropen op de mooiste meisjes ten behoeve van hitsige drugsbaronnen.  

Het is de wereld van de twaalfjarige Ladydi, die zo genoemd is uit wraak omdat haar moeder van de televisie weet dat 'prins Charles ook vreemdging'.

Ladydi's vader is, zoals de meeste vaders uit het Mexicaanse dorpje  Guerrero, met de noorderzon vertrokken. Mannen zijn schaars, en de leraren die de pech hebben hier stage te moeten lopen verdwijnen weer zo snel ze kunnen.

Lelijk

Om ze uit handen van de drugsbaronnen te houden, maken moeders hun dochters zo lelijk mogelijk, verkleden ze als jongetjes of verstoppen ze in een onderaards hol.

Zo is de dagelijkse gang van zaken, een leefstijl die de meisjes als realiteit aanvaarden en het hoofd bieden met een hoge mate van onderlinge kameraadschap.

Vroegwijs

De rol van Ladydi's moeder is ambivalent. Ze beschermt haar dochter tegen de drugsbaronnen, maar door overmatig alcoholgebruik verwaarloost ze haar dochter in opvoedkundig opzicht.

Ladydi is daardoor vroegwijs en zelfstandig, maar ze gaat ook hunkeren naar een bestaan dat meer is dan alleen overleven. Zodra haar neef een betrekking als kindermeisje in Acapulco regelt, pakt ze haar biezen. Ze zal daar haar eerste liefde leren kennen, maar door dezelfde neef - die zijdelings in de drugshandel zit - komt ze ook met de wet in aanraking.

Sober

De vertelwijze is sober en zonder psychologische uitweidingen, waardoor het verhaal een kracht krijgt die aan de stijl van Ernest Hemingway doet denken.

De stem van Ladydi is trefzeker en beeldend, ze roept een levensecht dorp met levensechte bewoonsters op. Ondanks de bescheiden omvang van de roman kan Clement door die minimale stijl een veelheid aan onderwerpen in het verhaal verwerken, waarbij ze feiten en fictie verweeft: de uitwassen van de rampzalige drugsoorlog, gebroken gezinnen, sociale misstanden, aidsproblematiek, het geweld dat zich als een schimmel door de gehele de samenleving heeft vertakt. En ieder van de personages is met een of meer van de onderwerpen verbonden.

Dapper

Met zoveel redenen zou Gebed voor de vermisten met gemak een j'accuse vol verbitterde woede kunnen worden. Maar Clement schreef juist een empathisch, dapper en krachtig boek, met grappen en anekdotische verhalen die lucht aan het verhaal geven.

En ook loopt ze niet in de fuik van een obligaat feministisch betoog. Iedereen die arm is in Mexico zit in hetzelfde schuitje.

 Uitgeverij De Bezige Bij

Vertaling Molly van Gelder