Hekkensluiter van de vijfdelige reeks rondom de Zweedse inspecteur Gunnar Barbarotti. Zijn laatste wapenfeit is een cold case.

Nesser heeft voor God gespeeld met deze vijf misdaadromans. Barbarotti kreeg aan het begin van de reeks een wereldvrouw in handen geduwd, met wie hij magistrale jaren mocht beleven. Totdat een aneurysma haar onverbiddelijk wegrukte, wat hem in een vrije val deed belanden waarin hij mijmert over existentiële kwesties.

Dit slotdeel is mystieker dan zijn voorgangers, omdat Barbarotti nog sterker dan voorheen terugvalt op zijn geloof. Jazeker, we hebben een inspecteur die zich verlaat op oeroude bijbelse wijsheden om zich staande te houden.

Nesser zet die eigenschap extra kracht bij door Barbarotti's rouwtherapeut Rönni aanmoedigende uitspraken in de mond te leggen: "Het hebben van een geloof is weinig mensen gegeven - doe er je voordeel mee."

Afleidingsmanoeuvre

Barbarotti kan niet verhinderen dat zijn rouwperiode consequenties heeft voor de manier waarop hij zijn vak uitoefent. Geplaagd door zelftwijfel vraagt hij zich af of de commissaris hem soms bij wijze van afleidingsmanoeuvre cq bezigheidstherapie een cold case in handen heeft geduwd.

"Doe niet zo idioot," zegt de commissaris daarop. Maar we weten niet of hij dat meent.

Persoonlijke situatie

De zaak lijkt dan ook secundair te zijn aan Barbarotti persoonlijke situatie, een ambivalent gegeven dat de auteur op een fraaie manier uitspeelt.

Het verdriet drijft de inspecteur tot een bijna filosofische benadering van het moordonderzoek, en met zijn afwezige hoofd blundert hij tijdens cruciale verhoren met de gezochte slager van Klein Birma.

Vrouw

De 'slager' is een vrouw die misschien zeker een, maar misschien wel twee moorden op haar geweten heeft. De eerste was haar echtgenoot, een bruut die ze jaren geleden in stukken zou hebben gehakt en waarvoor ze inmiddels haar tijd in de gevangenis heeft uitgezeten.

De man met wie ze na haar vrijlating kennismaakte, is van de aardbodem verdwenen. Hij is de cold case voor Barbarotti.

Ingetogenheid

Nesser schrijft zoals altijd met de god der ingetogenheid in zijn pen. Voor alles is een tijd, maar dat betekent niet dat het verhaal traag is. Integendeel, dit is de levendigste Barbarotti, versterkt door verrassende tournures, ontmoetingen of personages die, zo blijkt later, nooit uniek als decorstuk dienen.

En er is een mooie rode subdraad over man-vrouw-relaties, die aan het eind een bijna Hollywood-achtige wending krijgt. Voor de Barb zelf gloort er buiten zijn blikveld (maar niet buiten de onze) een sprankje hoop in de vorm van een nieuwe liefde, met de zegen van zijn overleden vrouw. Vanuit het hiernamaals, maar dan in realistische zin - ook de mystiek is ingetogen bij Nesser.

Uitgeverij De Geus